Mojo & The Kitchen Brothers - Van hallucinerend tot explosief
Mojo & The Kitchen Brothers, Temple Fang, Heath

Mojo & The Kitchen Brothers hadden hun Nederlandse vrienden van Heath en Temple Fang uitgenodigd voor een psychedelisch rockfeestje in de Trix Bar. Het bleek een drievoudige trip die telkenmale het publiek in een genotvolle stemming bracht.

Heath dompelde alvast de zaal in een smeulend psychedelica bad met amper een drietal songs in ruim 3 kwartier. Het had wel een Doors-sfeertje in huis, met dat verschil dat hier een bruisende harmonica als handelsmerk aan de sound was toegevoegd en dat de songs wel heel lange zijwegen in sloegen. We onthouden vooral het sterke “Nosedive” dat vanuit een zompige bluesy aanvang afstevende op een stomende finale, er broeide een atmosfeertje die bij momenten naar All Them Witches zweemde. 

Ook bij Temple Fang hadden ze op voorhand al de wierookstokjes aangestoken om een neo-hippie sfeertje te creëren dat aansloot bij hun sluimerende en hallucinerende stoner-rock. Wederom lang uitgesponnen songs die na een lange zwerftocht uiteindelijk tot een explosie ergens in de verre ruimte leidden.
Zo was “The River” terug onze favoriet, minutenlang sluipen en sluimeren om dan uiteindelijk die fatale giftige beet toe te dienen.
Temple Fang werkte een klein uur bijzonder hypnotiserend en had ook het publiek in een vaste wurggreep. Fijne ervaring, goeie band.

Terwijl de twee Nederlandse bands ons in een soort van trance hadden gebracht kwamen Mojo & The Kitchen Brothers ons brutaal wakker schudden met stoner-rock voor ADHD’rs, of speed-metal voor epileptici.
Dit hyperkinetische combo bracht stomende psych/stonerrock met de tomeloze energie en gekheid van King Gizzard & The Lizard Wizard en Mr Bungle. Na het avontuurlijke en overigens schitterende album ‘Into The Center of the Cat’s Eye Nebula’, waaruit “Mr Goblin Found the Electric Sugar” wederom met een flinke scheut peper in het gat werd gekatapulteerd, heeft Mojo niet stilgezeten en werd er met open vizier aan vers materiaal gesleuteld dat in de Trix zijn vuurdoop kreeg. De nieuwe songs bleken splinterbommetjes te zijn die duidelijk aangaven dat er volop werd ingezet op snelheid, explosiviteit en geschifte doch gecontroleerde herrie.
Met drie uitmuntende gitaristen in de rangen, elk met een gezonde hoek af, werden er uiteraard een stel moordriffs en spetterende solo’s op ons afgevuurd. Na een knotsgek half uurtje intense en uiterst elektrische uitbundigheid werd gas teruggenomen met een fantastisch, spacy en fascinerend “Into the Center of the Cat’s Eye Nebula” waarvan de hemelse intro (nou ja, intro) uitgesponnen werd tot een muzikaal juweeltje van boven de 10 minuten met heerlijk soleerwerk, totdat er uiteindelijk nog een ultieme splijtende lap werd opgegeven. In deze wonderlijke song gaf dit bruisende gezelschap het beste en gekste van zichzelf, en dat bleek heel wat.
Wat wij al wisten werd hier nog eens met verve bevestigd, Mojo & The Kitchen Brothers is samen met Gnome één van de meest indrukwekkende bands aan het Belgische stonerfirmament en alles wat daarrond zweeft. Laat die nieuwe plaat nu maar snel komen.

Organisatie: Trix, Antwerpen