Left Lane Cruiser - Vulkanische krachten

Achteraf vroeg iemand me hoeveel keer ik Left Lane Cruiser al aan het werk had gezien. Ik heb de teller niet bijgehouden maar ik vermoed zo'n twintigtal keer, al kan dat evengoed een grove onderschatting zijn. "Geraak je daar dan nooit op uitgekeken?" hoor ik niet-ingewijden al meteen denken. In geen geval.
Telkens wanneer ik hen ga zien kijk ik daar even reikhalzend naar uit als een kind naar Sinterklaas.
Nochtans lijkt er sinds die eerste keer in de Antwerpse Bar Mondial in 2008 niet eens zo heel veel veranderd te zijn. Maar hun drieste intensiteit weet me telkens opnieuw midscheeps te treffen.

Tweeëntwintig jaar na hun ontstaan heeft Left Lane Cruiser niets aan urgentie, explosiviteit en frisheid ingeboet. Integendeel, met een verse drummer lijken ze zelfs een nieuwe piek te bereiken.
Drummers: het blijft een heikel punt bij Left Lane Cruiser. Zanger-gitarist Freddy J IV zag er in de loop der jaren al verschillende de revue passeren: Brenn Beck (2X), Pete Dio, Johnny Revers... Sinds een paar jaar mag Rick Kinney, die ook actief is bij de instrumentale progrockband Moser Woods, de honneurs waarnemen. De eerste keer dat ik Kinney aan het werk zag, vorig jaar in de 4AD, vond ik zijn stijl nog wat gezwollen. Zeker in vergelijking met de kurkdroge aanpak van Brenn Beck, drummer van het eerste uur.
Nu ik Rick Kinney voor de vierde keer zag spelen, leek hij volledig geïntegreerd in de sound van Left Lane Cruiser, al is het evengoed mogelijk dat ik me verzoend heb met zijn uitermate explosieve spel. Explosief maar ook met veel oog voor detail waarbij de koebel, nog steeds mijn favoriete percussie-instrument, niet mocht ontbreken. Kortom, Rick Kinney lijkt goed op weg om uit te groeien tot de beste Left Lane Cruiser-drummer ooit.
Freddy J IV begon zijn set voor de gelegenheid eens zonder de gebruikelijke wagonlading bierflesjes naast zich. In de plaats daarvan stond er een gigantische maatbeker, tot aan de rand gevuld met bier. Het leek me erg onhandig om daaruit te drinken, maar Freddy kende er geen enkel probleem mee. In geen tijd was de kan leeg. Gelukkig was er nog een devote fan, "an angel" volgens Freddy, die voor verse aanvoer zorgde.
Net als twee weken eerder in Duinkerke trapte Left Lane Cruiser af met "Wild about you baby" van Hound Dog Taylor, een bijzonder rauw nummer dat het duo uit Fort Wayne, Indiana als gegoten zit. Later volgde nog een cover, "I feel like going home", niet toevallig van Muddy Waters. Samen met Hound Dog Taylor is dat immers een van de bluesmannen die bij Freddy J IV het hoogst staan aangeschreven.
Verder hoorden we niets dan eigen nummers, kris kras bijeen gesprokkeld uit het inmiddels behoorlijk omvangrijke oeuvre van Left Lane Cruiser. "We brengen zowel blues als rock", riep Freddy, wat allerminst impliceerde dat ze bluesrock speelden, of wat daar tegenwoordig voor moet doorgaan. Dit stond mijlenver af van de saaie interpretaties van de blues van artiesten als Joe Bonamassa, Walter Trout of Samantha Fish.
Net als GA-20 omschrijft hij zijn muziek als ‘heavy blues’ maar ook die term dekt volgens mij de lading niet volledig, ook al omdat 'heavy' te gemakkelijk associaties oproept met heavy metal. Ik hou het bij 'trashblues', al is ook dat geen perfecte omschrijving om die unieke sound van Left Lane Cruiser te vatten. Die sound dreef vooral op Freddy's impressionante gitaarspel. Dat klonk luid, gruizig en smerig, maar in die ogenschijnlijke puinhoop gingen verrassend knappe melodieën schuil. Naast hem roffelde Rick Kinney alsof zijn leven ervan afhing terwijl hij ons tussendoor ook nog verblijdde met een streepje mondharmonica.
Schijnbaar niet zonder enige moeite probeerde Freddy met zijn ongelooflijk rauwe strot - het leek wel alsof er grind door zijn bier gemengd was - boven die vulkanische krachten uit te torenen. "Merci beaucoup", brulde hij na elk nummer, waarna hij onverstoorbaar en begeleid door de nodige krachttermen telkens opnieuw zijn gitaar begon te stemmen. Het mocht dan al behoorlijk trashy klinken, Freddy blijft een perfectionist. Die onderbrekingen haalden weliswaar de vaart uit de set, maar zodra een nieuw nummer losbarstte was dat snel vergeten. Dit waren immers stuk voor stuk pareltjes die me de adem benamen en me een pijnlijke nek bezorgden.
Zowel oudere nummers als "Claw Machine Wizard" en "Heavy Honey" als recenter songs als "Turkey Vulture" en "River Picker" bleken erupties van gloeiende lava. Daartussen dook ook een onuitgegeven nummer op, gelardeerd met verrassend zuiver gezongen ooh-oohs. Dat stemt alvast hoopvol voor de nieuwe plaat, waar ze binnenkort werk van zullen maken. Hoogtepunten aanwijzen in een set waarin niet één mindere song te bespeuren viel, is onbegonnen werk. Al veerde ik ook hier weer op toen "Big Momma" en "Hillgrass Bluebilly" passeerden, twee nummers uit hun prille beginperiode. Terwijl het al even oude "Mr. Johnson", een ode aan hun enkele jaren geleden overleden mentor Chris Johnson, me opnieuw kippenvel bezorgde.

Een ontketend Left Lane Cruiser bleek nog maar eens een klasse apart. Daar kon zelfs een irritante asshole, die zich toch zo graag eens in de schijnwerpers wilde werken, niets aan veranderen.

Organisatie: Botanique, Brussel