Sorry - Grillig maar onweerstaanbaar

Met ‘COSPLAY’ (2025) zet de Londense band Sorry een volgende stap in hun toch al moeilijk te vatten carrière. Op hun derde plaat gooien Asha Lorenz en Louis O'Bryen opnieuw postpunk, alternatieve rock, r&b, samples en allerhande sonische eigenaardigheden in een blender. Het resultaat blijft even grillig als intrigerend.
Tijdens een broeierige juniperiode bood de verkoelende Orangerie dan ook de ideale schuilplaats om ondergedompeld te worden in de bevreemdende wereld van Sorry.

De avond werd geopend door Jaso, die met een gigantisch scherm vol flitsende beelden en een laptop onder de arm voor een merkwaardige opwarmer zorgde. Hiphopbeats, glitchy soundscapes en elektronische r&b wisselden elkaar af, terwijl de vocals live gebracht werden.
Muzikaal gebeurde er echter opvallend weinig: veel van de set stond op tape en slechts sporadisch werd een gitaar bovengehaald. De lange intro's, het gevecht met een microstatief en de soms onsamenhangende opeenstapeling van ideeën maakten het geheel eerder bevreemdend dan meeslepend. Toch viel niet te ontkennen dat Jaso een eigen universum probeert neer te zetten, al bleef het publiek eerder nieuwsgierig dan echt overtuigd achter.

Met de herkenbare tonen van ‘Mad World’ van Tears for Fears als intro kondigde Sorry vervolgens een set aan die alle richtingen zou uitgaan. Openingsnummer "Right Round the Clock" klonk aanvankelijk nog wat aftastend, maar de band vond al snel haar draai. Nieuwe nummers als "Jetplane", "Candle" en "Today Might Be the Hit" toonden meteen de ambitie van het recente materiaal. Vooral "Key to the City" groeide uit tot een fraaie slowburner, terwijl "Screaming in the Rain" dankzij het contrast tussen de zang van Asha Lorenz en die van de tweede gitarist voor een van de mooiste momenten van de avond zorgde.
Toch bleef een bekend pijnpunt aanwezig: de ingetogen zangstijl van Lorenz verdween geregeld onder de gelaagde instrumentatie. Soms leek het eerder gemompel dan zang, waardoor teksten en nuances verloren gingen.
Dat verhinderde echter niet dat Sorry een boeiende en bij momenten bijzonder swingende set afleverde. De band schakelde moeiteloos tussen dreigende postpunk, donkere r&b en toegankelijke indierock. "Billy Elliot" bleek ondanks de loeiende sirenes verrassend toegankelijk, terwijl "Magic" rustig werd opgebouwd om uiteindelijk volledig open te breken.
Het publiek reageerde enthousiast op publieksfavorieten als "As the Sun Sets", het stevig herwerkte "Starstruck" en het oudere "Into the Dark", dat op luid gejuich werd onthaald. Tegen de tijd dat "Alone in Cologne" en "Jive" weerklonken, was ook Lorenz volledig losgekomen en sloeg de drummer zichzelf haast murw op zijn drumstel.
Met een sterke liveversie van "Echoes" sloot Sorry een eigenzinnige maar overtuigende avond af. Niet elk experiment landde even goed, maar de Londenaars bewezen opnieuw waarom ze momenteel tot de interessantste en meest onvoorspelbare bands uit het Verenigd Koninkrijk behoren.

Setlist: Right Round the Clock - Jetplane - Candle - Key to the City - Screaming in the Rain - Today Might Be the Hit - Cigarette Packet - Billy Elliot - Magic - Starstruck - As the Sun Sets - Alone in Cologne - Into the Dark - Antelope - Life in This Body - Jive - Waxwing – Echoes

Organisatie: Botanique, Brussel