Monza (try-out) - Nederlandstalige pop op z’n best van een fijne band, even warm onthaald door een fijn publiek

‘The holy garden sessions’ is een interessant, leuk initiatief in Kortemark. Het vindt plaats op een fijn idyllisch plaatsje in het verwilderde tuintje van d’Oude Pastorie. Op gemoedelijke wijze worden twee warme zomerse avonden besloten, maar op deze editie was de regen een felle tegenspeler. ‘The holy garden sessions’ is reeds aan zijn zesde editie toe ….

In de programmatie werd op één van die twee avonden teruggeblikt op de muzikale carrière van Stijn Meuris’ Monza, opgericht na het muzikaal avontuur van Noorkaap door deze Limburgse woordkunstenaar. Drie albums in drie verschillende bezettingen werd uitgebracht. Het is smullen van gevatte Nederlandse taal en de beeldrijke woordvindingrijkheid. Het gaat ‘em over ons dagdagelijks leven en de kritische bril van wat we meemaken in emotie. Meuris kan het ongelofelijk erg sterk verwoorden. Hij is een belezen man , een verhalenverteller en gaat op in z’n rol als sing/songwriter en performer. Meuris kent elk geluidje van de songs.
Stijn is er zo eentje in de rij van De Mens (Frank Vander Linden), Gorki (Luc Devos) of The Scene (The Lau) en Tröckener Kecks (Rick De Leeuw). Mannen die het betere Nederlandstalige werk presenteren in die 90s. En onze Stijn, die kan het ook als geen ander in z’n solovoorstellingen en (eindejaars) conférences.
Een nostalgische trip die poprockend, groovy, opwindend als sfeervol , meeslepend, sfeervol klinkt. Goed, compact, subtiel opgestoft Nederlandstalig bekend en onbekender materiaal. Toegegeven , het is iets minder in het (geh)oor liggend en springend dan Noordkaap , maar het is en blijft heerlijk genietbaar om het terug eens te horen.
Na het Noordkaap avontuur en van wat Stijn allemaal, in die tussentijd, meemaakte in z’n leven , was Monza een aangename verfrissing, genoemd naar de Italiaanse stad , die een Zuiderse inslag heeft en vlot in de mond ligt.
Een handvol try-outs volgen o.m; in de Casino en hier in Kortemark; ze zijn de poort naar hun optreden op Rock Werchter, eentje die ze nu overdoen na 25 jaar.
Na de rewind van Noorkaap , was er nu deze return, met David Poltrock, Piet De Pessemier, Tom Coghe en Mario Goossens als begeleidingsband. We kregen een aangenaam wisselende set gepresenteerd met twee West-Vlamingen erin . Als dat niet goed was voor deze West-Vlaamse grond … Opnieuw op tour met een fijne band , het doet ‘em deugd.
Het debuut ‘Van God Los’ stond centraal en er werd er eentje genomen van hun tweede ‘Grand’ (“Naar men zegt”) en eentje van ‘Attica!’, “Wie danst er nog?”.
Eerst werden we nog getrakteerd op een fikse bui vóór het optreden, maar zwoel afgekoeld en met een regenboog rond ons, kon het Meuris combo er tegenaan. “Naieviteit” en “Scheiding van kerk en staat” waren de ideale geleiders van hun Nederlandstalig mooi uitgediepte, broeierige, intense poprockende werk , die kleur kregen door de keys. Spannend, gedreven, opzwepend, opwindend als start. Met de kenmerkende capriolen en leuke verbale interventies van Meuris zelve die opgaat in het geluid van Monza.
Eerste bekende song was “De ogen van Jenny”, één van de single opnames toen, sfeervol dromerig, net als hun “Tegenstand=Mooi” . Het publiek wist Monza warm te onthalen en te omarmen , wat sterk werd geapprecieerd.
Dat de 80s in de aderen zit, is niet vreemd. “Wie danst er nog?” is zo gegrepen uit die 80s Belpopwave van Arbeid Adelt!, met heel wat hitsende keys, percussie, gitaar en bastunes. Evenals de de new-wave van “Adolescent sex” , een bijna godvergeten instant klassieker van het onvolprezen Japan van David Sylvian; het was trouwens ook de enige cover en Engelstalig nummer. Waverock op z’n best dus, met deze twee nummers …
De wave werd uitgewuifd en de Monza trip ging terug verder met materiaal als “Parvenu”, “Alleen te zijn en hoe ermee om te gaan” en “Alles half , ontroerende nummers, eentje om de verlatingsangst te overbruggen en die het hobbelige parcours van ons leven tracht effen te maken. Titelsong “Van God Los” besloot de reguliere set van een goed uur . Het refrein werd meegezongen op dit pittoreske plaatsje en kwam ideaal tot z’n recht aan d’Oude Pastorie. Het sfeervol broeierige “De stad kan zo koud zijn” kregen we er nog bovenop. Het toont aan dat Monza er mocht zijn na Noordkaap .

Nederlandstalige pop op z’n best van een fijne band, even warm onthaald door een fijn publiek, salueerde Meuris nog enthousiasmerend op deze zwoele zomeravond. Monza is klaar om enkele rewind optredens te spelen voor een groot, breed publiek.

Organisatie: Skytiger + Holy garden sessions, Kortemark