Kurt Wagner heeft met Lambchop al verschillende gedaantes en stijlen aangenomen. Hij is de enige constante in de bezetting. Op het nieuwe ‘Punching The Clown’ leert hij ons het volgende: in der Beschränkung zeigt sich erst der Meister.
De bezetting is deze keer minimaal. We horen niet veel meer dan een banjo (Justin Vernon van Bon Iver) en gitaar, en Wagner’s stem natuurlijk. Tegelijk is er de rijkdom en soepelheid van een relatief groot koor. Wagner prevelt de lyrics van zijn ballads als folk-verteller (net geen bluegrass) in duet met het soms bombastische, gospel-achtige koor. En dat levert muzikaal vuurwerk op. Water en vuur, ernst en passie, zwart en wit, ruw en zacht, elkaar uitdagend elk vanuit hun kern. Het koor vult geen achtergrond maar is een tweede hoofdfiguur naast Wagner, en het hele album wordt gevuld met vraag en antwoord, of voorzet en respons.
Naar verluidt baseerde Wagner zich op een vroege vorm van gospel, lined out singing, die vanuit Schotland naar de Appalachen overgewaaid was omstreeks 1800. Hoe dan ook levert dit een puurheid op die we al lang niet meer gehoord hebben.
Wagner heeft zichzelf en zijn band uitgedaagd om voor ‘Punching The Clown’ betere schrijvers te worden van tekst en muziek. Daar zijn ze zeker in geslaagd. Van de 30 songs die ze geschreven hebben, staan er slechts 12 op dit album. Dat zullen dan wel de beste zijn, maar voor mij had dit zeker een dubbelalbum mogen worden. Ik krijg er maar niet genoeg van. Hoogtepunten aanduiden is dan ook niet eenvoudig. Ik heb het hardst genoten van “A Doctor In The House”, “White People” en “No Chicago”.
Op 2 december staat Lambchop in Antwerpen, een dag later in Roeselare.

Pop/Folk
Punching The Clown
Lambchop

https://www.youtube.com/watch?v=u2SUuOs2K4Y