Sibyl Vane met rockende frontvrouwe Helena die je kan kan omschrijven als ‘She’s A gun’
Sibyl Vane + Aino & Hajonneet


Sibyl Vane is een Este alternative rock band met toch ook wat new wave invloeden. Helena Randlaht aka de wervelwind die zingt met een streepje Dave Gahan (Depeche Mode) in haar stem bewijst al jaren waarom deze band live een must see is.
Recentelijk brachten ze hun meest experimentele album uit: ‘Vortex’. Vrees niet: het album kreeg een warm onthaal en klinkt fris en krachtig, tijd dus om ze eindelijk aan het werk te zien. Al van het eerste uur kennen we hen 14 jaar, toen: ‘Love, Holy Water and TV’ verscheen.
Als voorprogramma kozen ze voor een Finse band met eveneens een vrouwelijke wervelwind aan het roer: Aino & Hajonneet en ja de voertaal op het podium is het Fins.

In deze zaal presenteerden ze veertien jaar geleden hun allereerste album en het mag geweten hebben: we voelen een Berlijnse vibe aka een beetje punk, anarchistisch en vooral een onbegrensde vrijheid en insiratie bron voor artiesten.

Aino & Hajonneet: vliegen er vanaf de eerste noten stevig in. Rock meets hard rock met een vleugje nostalgie. De frontvrouw gaat zo hard te keer, al seen razende trein die niet meer te stoppen is. Vrij snel springt haar energie over naar het publiek en lijkt het hier dat zee en thuismatch aan het spelen is. De teksten zijn vrij rebels en zouden ook hunkeren aar vrijheid en vrede, met af en toe een sneer naar hoogstaande politici die er niets van bakken en naar de oorlog hier vlakbij. Althans dat is wat ik achteraf te horen krijg van de locals.
Naar het einde toe was er zelfs kort wat tijd voor iets meer breekbaarheid om vervolgens met het laatste nummer keihard uit te halen, als in een sonische uitbarsting. Meer moet dat niet zijn en dus ja: iedereen heeft ervan genoten!
Het was een steengoede set, met heel veel positieve feedback van de fans en toeschouwers, want er werd in de handen geklapt, op en neer gesprongen, mensen waren aan het dansen en meezingen.
Enig persoonlijk nadeel: wie geen Fins spreekt verstaat er natuurlijk niets van.

Sibyl Vane opent sterk met “Cluster Fuck”. De groep speelt sterk en strak, terwijl Helena haar keel meteen mag openzetten om te demonstreren hoe goed ze kan zingen op alle toonaarden.
Handgeklap en meezingende fans is het resultaat van “I Want You”. Old school rock met een positief gevoel. De hele vloer begint te daveren door al dat op en neer gespring, 5 op schaal Richter!
“She’s A Gun” is een echte topper en past echt wel bij Helena, ook als omschrijving van haar prestatie hier. Een nummer over een kat komt best catchy over en weet hier heel wat harten te veroveren. Meer rock’n roll komt eraan met “Love Department”, “Thousand Words” en een nieuw hoogtepunt: “Supersonic” (waarbij Helena zelfs even de gitaar op haar rug zet en zo aan de slag gaat, lekker rocken dus).
Hierna keren ze terug naar iets recenter werk met “Into The Sun” aka een beetje zeemzoetigheid in combinatie met hoge tonen. Het mag gezegd worden het lijkt wel dat de fans dit nummer in hun hart dragen. Vervolgens pakken ze uit met “S.O.M.” en de titel track van hun nieuwste album: “Vortex”. Hiermee krijgen we iets meer synth pop klanken en een poppier geluid en ja: dit valt ook wel in de smaak.
“White Trash” en “KIDM” brengen ons zeemzoetige rock. Met “Circuits of Desire” bewijzen ze eens temeer dat het nieuw album echt wel een topper is. De enthousiaste reacties vanuit het publiek zegt genoeg.
Dat de band ook een breekbare track kan brengen bewijzen ze met “Can’t Keep It Together”. “On Till Dawn” had goed gestaan als afsluiter, ook omwille van de tekst en de titel. De schurende gitaren halen alles uit de kast, op auditief niveau is dit een bom.
Afsluiten doen ze echter met het rustigere en zeemzoete “Duchess”, waarbij Helena nog eens haar vibrato stem mag bovenhalen. Op vocal vlak nog een beetje afsluiten om dan meteen over te gaan naar de DJ en iedereen uit te wuiven. Strak einde, maar wel een hartelijke en warme afsluiter.

Enige minkantje aan deze avond is het gebrek aan kennis van de Estse taal om zo de spitante verhalen van Helena tussen de songs door te kunnen verstaan, maar dat ligt dus niet aan haar.
Het was een ‘best of’ set, met vooral hoogtepunten, zodat we met een warm en voldaan gevoel huiswaarts kunnen keren.
Noot voor de specialisten onder ons: ze zijn afkomstig uit Pärnu, een flink eind van Tartu en toch voelde dit aan al seen thuismatch, wat zorgde voor een uitstekende en uitgelaten sfeer.
We hopen hiermee ook eens een Belgische booker te kunnen overtuigen, van ons mogen ze gerust een in onze achtertuin komen rocken!
Om te eindigen toch wel het fijne besluit en ja met een quote uit hun eigen repertoire als we Helena mogen oschijven: She’s a gun!