Deep Purple - De jaren wegen, het vuur blijft

Toen we Deep Purple in 2017 voor het laatst live zagen, bleef vooral de hechte samenhang ons bij. Op het podium stonden doorwinterde muzikanten die duidelijk dezelfde richting uitkeken en hun individuele meesterschap ten dienste van het geheel stelden.
Negen jaar later bracht de ‘Splat! World Tour’ ons opnieuw naar de band, ditmaal in de Lotto Arena in Antwerpen. Met Simon McBride op de gitaarpositie en een repertoire waarin ook het recente werk zijn plaats opeist, waren we benieuwd hoe die vertrouwde groepsdynamiek vandaag zou aanvoelen.

Het jonge Britse JAYLER (****) mocht de avond op gang trekken. De zanger vertoont niet alleen enige gelijkenis met Robert Plant, ook zijn stem en de hoge uithalen roepen de Led Zeppelin-frontman in herinnering. Met de zwier van een rockdiva doorkruist hij het hele podium en daagt hij het publiek subtiel uit. Ondertussen zorgen aanstekelijke riffs voor de nodige vaart: lekker rocken kan dit viertal zonder twijfel. Er is nog ruimte om te groeien, maar met meer podiumervaring heeft JAYLER de troef om het ver te schoppen.
De muzikanten lieten zich alvast niet uit het lood slaan door hun plaats op de affiche naast een levende legende. Ze speelden alsof die duizenden mensen speciaal voor hen waren gekomen. Mooi.
Een sterke opener en een ontdekking die aandacht verdient.

Vooraf hadden we de setlists van enkele vorige optredens bekeken. Daaruit bleek dat Deep Purple (****½) het recente werk behoorlijk wat ruimte gaf tussen de klassiekers. Een keuze die we konden waarderen en die in de Lotto Arena uitstekend uitpakte, al kon opener “Highway Star” ons nog niet meteen overtuigen. Bij “A Bit on the Side”, uit ‘=1’, en “Into the Fire” werden de registers echter opengetrokken. Het waren muzikale vuurballen die de gedrevenheid van het vroegere Deep Purple opriepen. Een sublieme gitaarsolo van Simon McBride nam vervolgens onze eventuele twijfels over hem weg. Al geven we toe dat we op enkele kleine momenten Steve Morse toch een beetje misten.
Opvallend was ook hoe Ian Gillan zijn stem doseerde en de muzikanten geregeld alle ruimte gaf. Zo kon Don Airey bewijzen wat voor een klankwizzard hij wel is. Tijdens zijn eerste solo was er zelfs plaats voor een grapje: terwijl de toetsen bleven doorklinken, nam hij rustig de tijd om een aangereikt glaasje wijn met smaak leeg te drinken. Tot hilariteit van het publiek.

Humor bleek trouwens een belangvolle component. Gillan had er duidelijk zin in en sprak de zaal geregeld toe, soms met een flauw grapje tussendoor. Die ontspannen sfeer droeg bij aan het gevoel dat hier muzikanten stonden die nog volop plezier beleefden aan het samenspelen. Ondanks hun palmares en iconische verleden maakte Deep Purple er allerminst een routineklus van. Het prachtige “Sometimes I Feel Like Screaming” groeide uit tot één van de hoogtepunten van de ongeveer honderd minuten durende set. Ook het recentere werk hield overtuigend stand: “Diablo” had eerder al lekker gerockt en bij “Sacred Land” kregen we kippenvel. De wisselwerking tussen de muzikanten gaf zowel de vertrouwde nummers als de nieuwere composities glans.
Gillans stem klonk nog bijzonder vitaal. We herinneren ons een optreden in het Sportpaleis, ergens aan het begin van deze eeuw, waarbij hij de hoge noten leek te forceren en Dio, die toen het voorprogramma verzorgde, hem vocaal kwam bijstaan.
Deze keer hoorden we een zanger die zijn grenzen beter bewaakte. Hij zocht steun waar nodig, liet de instrumentale passages ademen en bleef ondertussen een charismatische frontman.
Na opnieuw een sublieme toetsensolo en na “Lazy Sod” werd de finale ingezet met een eigenzinnige uitvoering van “Perfect Strangers”. Een verbluffend mooi “Space Truckin'”, waarbij het publiek uitbundig meezong, en het onvermijdelijke “Smoke on the Water” dreven de sfeer verder op. Via “Guinnesis” belandden we bij “Hush” en “Black Night”, die de kers op de taart vormden. Helemaal op het einde meenden we nog een korte a-capellaverwijzing naar “Goodnight, Irene” te herkennen.

We waren zonder al te hoge verwachtingen naar Antwerpen vertrokken, maar keerden terug met een brede glimlach en pijnlijke nekspieren van het headbangen. Vooral het speelplezier en het hechte samenspel bleven hangen. Waardig ouder worden heet zoiets.

Setlist: Highway Star / A Bit on the Side / Into the Fire / Guitar Solo / Arrogant Boy / Diablo / Keyboard Solo / Lazy / Sometimes I Feel Like Screaming / Sacred Land / Keyboard Solo / Lazy Sod / Perfect Strangers / Space Truckin' / Smoke on the Water / Guinnesis / Hush (Joe South) / Black Night - vermoedelijk gevolgd door een korte a-capellapassage uit 'Goodnight, Irene'.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Deep Purple
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10397-deep-purple-23-10-2026?Itemid=0

Jayler
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10396-jayler-23-10-2026?Itemid=0

Organisatie: Live Nation