Water Damage – In een langgerekte, diepe trance

Hoeveel beweging er kan schuilgaan in herhaling bewees Het Texaanse Water Damage in een artistiek uitgangspunt. Onder het motto 'Maximal Repetition Minimal Deviation' bouwt het collectief uit Austin aan langgerekte stukken waarin hardnekkige ritmes, drones en vervormde klanken elkaar versterken.
De muziek vraagt tijd en overgave. Binnen een schijnbaar vast patroon kunnen kleine verschuivingen een wereld van verschil maken.
Met het pas verschenen ‘Repair’ hield Water Damage halt in de AB Club.
Christina Carter & Jeffrey Alexander, twee doorgewinterde verkenners van psychedelica en vrije improvisatie, verzorgden het voorprogramma.

Christina Carter & Jeffrey Alexander zochten, met Sheila Bosco aan de drums, de intimiteit op zonder de aanhoorder in slaap te wiegen. Onze blik ging telkens weer naar Bosco. Haar subtiele accenten gaven de muziek iets geheimzinnigs, terwijl haar stuwende spel mee de richting van de improvisaties bepaalde. Christina Carters beladen stem zocht zowel het licht als de donkere hoeken op. Jeffrey Alexander zette daar gitaarspel tegenover dat af en toe lekker hoekig uit de bocht kwam. Juist in dat samenspel zat de spanning. Nog voor Water Damage aan zijn set begon, had dit trio ons al in een eerste trance gebracht.

Na een kort woordje tot het publiek zette Water Damage (xxxx½) een dreun in die ons meteen in zijn greep hield. Hoeveel nummers het collectief speelde? Geen idee. Het voelde als één langgerekte trip. Ze stonden met liefst negen muzikanten op het podium van de AB Club. De twee drummers zaten recht tegenover elkaar en gaven samen de maat aan. Boven die vaste puls trokken de gitaristen met hun riffs een oorverdovende klankmuur op. De viool was de kers op de taart en gaf die massieve klank een eigen kleur. Hoe wild het er soms ook aan toeging, de drummers hielden ons bij de les. Om ons heen stonden de meesten te headbangen, sommigen met de ogen dicht. Ze leken even van de aardbodem verdwenen. Binnen die aanhoudende dreun verschoof er genoeg om ons geen seconde te vervelen. ,

Na drie kwartier viel de dreun stil. De band bedankte het publiek en verliet het podium. Een bis kwam er niet. We bleven wat verbijsterd achter, in de beste betekenis van het woord. Pas toen drong het door hoe kort de set eigenlijk was. Ergens smaakte het naar meer. Maar had nog een kwartier die trip intenser gemaakt? Dat durven we te betwijfelen.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ikv BRDCST)