Westside Cowboy – Wat een aanstekelijkheid

Op zondag 5 juli wist Westside Cowboy ons op The Nest van Rock Werchter al te overtuigen. 'Westside Cowboy is één hecht blok op het podium', schreven we toen in ons festivalverslag. Het viertal uit Manchester had op dat moment twee EPs op zak.
In augustus volgde met ‘It Goes On’ het debuutalbum, waarop Britse indierock en Amerikaanse gitaarrock en country elkaar vinden. In een uitverkochte Museum van de Brusselse Botanique zagen we de band terug voor een eigen clubconcert.
Stadsgenoten Wyatt openden de avond.

Bij de openingsact Wyatt (xxxx½) viel vooral de trompet op. Tussen de rinkelende gitaren door gaf die de indierock van het viertal af en toe een jazzy toets. Die combinatie klonk zo natuurlijk dat we de band er na afloop nog over aanspraken. Ook de zang kon verschillende kanten uit. In de weemoedige passages deed de stem soms denken aan Nick Cave of Mark Lanegan. Even later kon die zo krachtig uithalen, opgejaagd door messcherpe riffs en knetterende drums. Een mooie ontdekking.

Westside Cowboy (xxxx½) heeft voor zijn mix van indierock en country een eigen naam bedacht: Britainicana. Gitaristen Reuben Haycocks en Jimmy Bradbury en bassiste Aoife Anson-O'Connell delen de zang, terwijl Paddy Murphy achter de drums zit. Bij hun opkomst klonk “Ça plane pour moi” van Plastic Bertrand. Een geestige knipoog naar het Belgische publiek, zoals “Dancing Queen” van ABBA dat eerder in Zweden was.
Intussen wordt Westside Cowboy steeds vaker een hype genoemd. We gruwen wat van dat woord en horen het liever eerst zelf. “Kick Stones (The Boys)” was meteen een adrenaline stoot. Snijdende gitaren en pompende drums zetten de boel in beweging, en vooral de samenzang bleef ons bij.
Van “Worried Age”, “Big Wheels” tot “Drunk Surfer” en “Shells” liet het viertal horen hoeveel er tussen die stevige opener en zijn gevoeligste momenten past. Tussen de nummers door sprak de band de zaal geregeld aan. Gaandeweg ging het publiek steeds meer uit zijn dak.
Op “Strange Taxidermy” zette Westside Cowboy de finale in. “I've Never Met Anyone I Thought I Could Really Love (Until I Met You)” raakte een gevoelige snaar, waarna ”Coyote” ons weer aan het dansen kreeg.
Op het afsluitende “You Could Have Died There on the Dancefloor” viel alles samen. Het nummer was even dansbaar als melancholisch, en de stemmen vulden elkaar mooi aan.

Na zo'n slot zien we dit viertal ook op grotere podia overeind blijven. Soms is de hype terecht.
Setlist:
Intro bij opkomst · 'Ça plane pour moi' (Plastic Bertrand)
Kick Stones (The Boys) / Paperchains / Can't See / Well Done Kid, You Did It / Worried Age / Big Wheels / Drunk Surfer / Dobro / Shells / Pin Up Boys / The Wahs / Don't Throw Rocks / Patchwork / Strange Taxidermy / I've Never Met Anyone I Thought I Could Really Love (Until I Met You) / Coyote / You Could Have Died There on the Dancefloor

Organisatie: Botanique, Brussel