Het Amerikaanse Sunn O))) is een unicum binnen het muzieklandschap. De band gecentraliseerd rond het – core duo Stephen O’Malley en Greg Anderson, biedt een aparte combinatie van avantgarde, dronemetal, modern klassiek, minimalisme en jazz; een sound van massief, slepende, logge, lome en repeterende gitaarlagen, drones en synths, met de nodige distortion en feedbackgeraas. Deze ‘Masters of Doom & Drone’ hebben sinds hun ontstaan, samen met Earth een tiental jaar terug, een trouwe aanhang en zijn invloedrijk op bands als Neurosis, Isis, Sun ra en Amenra.
Een indrukwekkende rij versterkers en pedaaleffects, een opgetrokken mistgordijn, een sober donker gehouden lichtdecor en heren in een monnikspij wanen ons in een nevelig moeras van een creepy wereld. Het trio maakt de sfeer nog meer angstaanjagend door de huiveringwekkende keelgezangen van Atila Cszihar, te horen op twee nummers van het recente ‘Monoliths & Dimensions’ (“Agatha” en “Big church”) en op songs van de EP ‘Oracle’ van twee jaar terug. Die songs vormden de basis van de anderhalf uur durende set.

Het publiek was uiterst geconcentreerd en gaf zich volledig over aan de hallucinante, meeslepende tranceachtige trip, van verwaaide en verdwaalde sounds en de grauwe, zalvende maar door merg en beende gaande paters – en keelgezangen van Attila, die kippenvel bezorgde op de songs van de recentere platen, het geluid van de psalmen van ‘The Grimmrobe Demos’ en de apocalyptische verzen van Seldom Hunt. Ze verbleekten het logge karakter en de diepe grafstem van Michael Gira in z’n Swans beginjaren. Beelden van Koyaanisquatsi (Philip Glass), nachtelijke offergangen, zwarte magie en van de apocalyps borrelden op…
De zwarte mis ging gepaard met de typische rituelen van handgebaren, kruistekens, aanrakingen en ernstige, coole en ontmoedigende blikken: ijzingwekkend, filmisch, mysterieus, donker en dreigend. Cryptisch kon het worden omschreven als zo hard als staal, log als beton en traag als lava.
Ze openden knarsend de kerkdeuren met het traag slepende “Agatha” en sloten ze piepend en krakend met de rauwe en de ontspoorde ritmes van “Cry for the wheeper” uit de vorige ‘Black one’ cd.
We moesten toch eventjes de tijd nemen om terug tot de realiteit te komen, toen het concert was beëindigd; de muzikale leefwereld van Sunn O))) is geen gewone brok popmuziek, nee, ze is lichtschuw, is hard en meedogenloos en klinkt huiveringwekkend en oorverdovend …

Ook de support Eagle Twin was lekker op dreef met hun straffe cocktail van postmetal, sludge, doom, drone, noise en fuzz, bepaald door een opbouwende, krachtige, slepende, bezwerende gitaar en strakke, opzwepende drums én gedragen door een rauwe soms schreeuwende zang. Eagle Twin speelde één langgerekte brij, zorgde voor een dreigende spanning en bood grauwe, emotionele schoonheid, m.a.w. de ideale aanzet naar Sunn O))) …

Organisatie: Aéronef, Lille