Onze Admiraal Tom Van Laere trok deze keer niet richting VS om een nieuwe plaat uit te breng. De vierde plaat, ‘The honey & the knife’, bijna vier jaar na ‘Wild dreams of new beginnings’ doet de songwriter stilstaan op het leven dat op hem afkomt en 10 jaar Admiral Freebee, wat een debuutgevoel aanwakkerde. Op z’n platen houdt hij van stadsimpressies en heeft hij de nacht als kompaan.
Hij componeerde het nieuwe materiaal in zijn hoofd tijdens lange stadswandelingen. De gitaar nam hij niet mee op zijn tochten. Hij testte songs zonder aankondiging op plekken waar niemand hem kende. Amsterdam werd zo de favoriete onderduikplek. Hij klopte aan bij Jo Francken, de producer van z’n debuut in 2003. In een paar dagen werden de tracks ingeblikt en het resultaat klinkt al overtuigend bij de eerste luisterbeurt.
Tegenstellingen regeren want de nummers gaan van heerlijk opwindend naar ingetogenheid en van beroering tot ontroering, onder z’n warme melancholische, doorleefde en expressieve zang. Sfeervolle, broeierige songs die de Rolling Stones, The Crazy Horse, The Replacements, Cowboy Junkies, Lambchop, dEUS en Grinderman samenbrengt en de songschrijvers Young, Dylan, Bowie, Jagger/Richards en Cave een warm hart toedragen.
De titel is eveneens beeldspraak van tegenstellingen: ‘the honey’ beeldt zich in dat hij zichzelf kent en ‘the knife’ beeldt zich in dat hij de anderen kent.
Meteen wordt de aandacht getrokken met “Blues from a hypochondrial”, snedige, rauwe retrorock die ook op “The art of walking away” te horen is. “Last song about you” en “Always on the run” zijn melodieus zwierige poprockers en we horen sfeervolle pracht op “The longing never stops” en “Fools like us”. Inderdaad een dynamische rocksong staat naast een zeemzoeterige zalvende ballad.
De meeslepende “Look at what love has done” en “Under my secret skin skin” hebben een broeierige spanning en dreiging door de toetsen. En de innerlijke Jagger drijft boven op “My hippie ain’t hip”.
Een schitterende ‘closing final’ is er met het intiem gestarte “Hymns for demons”, waarin een glansrol is weggelegd voor Karolien Van Ransbeeck, die uitmondt in een portie distortion en doodleuk overgaat in het bezwerende, dromerige ingehouden “Home”.
Onze Admiraal koesteren we; hij heeft een overtuigende, gevarieerde, kleurrijke plaat uit van verschillende impressies en belevingen.