In 2008 verbaasde het Amerikaanse Battles, John Stanier (ex Helmet drum), Ian Williams (ex Don Caballero gitarist), Dave Konopka (ex Lynx gitarist) en Tyondai Braxton (zoon van avantgarde jazz muzikant Anthony Braxton). Toen waren ze nog met vier.
De sound van het debuut werd omschreven als mathrock, complexe muziek , die vernuftig in elkaar was gestoken,  een klankkleur van avant garde, grillige pop, psychedelica, dub, symfo, prog, jazz en hiphoptunes, onder diverse tempowisselingen. O.m. de single “Atlas” zat in het geheugen gegrift.
Het heeft een tijdje geduurd voor de opvolger klaar was . De groep heeft een ellendige periode achter de rug, gezien bij de opnames Braxton de band verliet en de drie andere de muzikale formule moesten aanpassen, op zoek naar een ietwat nieuw geluid. Een hoop elektronica, iets meer dan vroeger, wordt vermengd met frisse gitaren; een opzwepende en pompende drum geven de toon en de sound kan een licht Caribische inslag hebben. Toegankelijk, aanstekelijk en licht dansbaar dus . “Ice cream”, “Futura” , “Inchworm”, “Rolls bayce” en “Sundome” zijn sprekende voorbeelden.
De cd verrast aangenaam, heeft boeiende en avontuurlijke wendingen en is soms niet vies van een experimentje zoals op “Wall street”, “My machines” en “White electric” .
Ze deden beroep op enkele gastvocalisten om de sound hier wat meer open te trekken,  danceproducer Matias Aguayo , Kazu Makino van Blonde Redhead en Yamantaka Eye van Boredoms.
De cd toont nog eens het puike samenspel van elektronica – gitaar en drums aan. Overtuigende tweede plaat.