Als we even terugblikken naar hun debuut van drie jaar terug omschreven we het Londense duo Robbie Furze en Milo Cordell als een ‘real big pink’ , een band met groeipotentieel met aanstekelijke singles “Dominos”, “Too young to love” en “Velvet”. ‘A brief history of love’ was inderdaad een debuutplaat om U tegen te zeggen …broeierig, intens meeslepende shoegazepop,  goed in elkaar gestoken beheerste popsongs, met gedoseerde industriële beats en gevatte galmende wave; de eighties wave, de indiewave van de jaren ‘90 en de psychedelische retrotrips vlogen om de oren; en dat betekent dat namen als Jesus & Mary Chain, My Bloody Valentine, Ride, Spacemen 3, Curve, BRMC en de huidige rits Horrors meets Black Angels de referenties vormen.
Die volgende cd is minder spraakmakend , vooral de tweede helft van de cd valt in elkaar en de spannende bedrevenheid en intensiteit is beduidend minder . Gladgestreken zweverige, melige nummers met zwaar aangezette partijen en bombast, die echter minder prikkelen en dus blijven dobberen.
Hun bombastische wavepop met elektronische ritmes weet te raken in het eerst deel van de cd met “Stay gold”, “Hit the ground (Superman)” , “The palace”, “1313” , “Rubbernecking” en het afsluitend sfeervolle “77” . Graag hadden we alvast meer van dit gekregen.
The Big Pink heeft zich niet echt kunnen onderscheiden & is dus niet ‘the next real (big) thing’ zoals we dachten …