Een ‘Beach Boy ‘Surfin’ California  in de (streamin’ whiskey) Highlands van Schotland’ , dit ervaren we met Django Django , die met de single “Default” , samen met “Little talks” van het IJslandse Of Monsters And Men , garant staan voor de meest jeukende lentekriebels. Ze werden één van de sterkst onthaalde bands in het voorjaar . Een schot in de roos . Ze bevestigen alvast met hun titelloos album. Django Django (d)jengelt!
Ze leveren een gevarieerd plaatje binnen de indie/synthpoppop af, die rijkelijk gecharmeerd wordt door pulserende beats, psychedelica, percussie en uitgeholde kokosnoten. Een brede muzikale horizont en een dosis inventiviteit. Catchy materiaal, waarbij naast “Default” , “Zumm zumm”, “Love’s dart” en “Wor” intrigeren door de repeterende, aanstekelijke, groovy ritmes .
We horen meeslepend, broeierig, opwindend materiaal door een spannend, speelse aanpak , niet vies van een vleugje melancholie.
‘Pop’ is wat Vincent Neff en de zijnen weten aan te bieden, die elan krijgen en opgehitst worden door een arsenaal aan synths/elektronica en percussie dingen , rocken door de elektrische en akoestische gitaren, en die kleur krijgen door de zweverige meerstemmige harmonieën. 
Ze zijn niet vies van het oudere werk van The Feelies, indieband bij uitstek, en de rock’n’roll-ende billy van Ritchie Valens en Buddy Holly. Ook The Drums noteren we en de zandkorrels voelen we van de Beach Boys.
In de songs klinkt het elektronisch vernuft en de percussie in allerhande vormen door . Django Django tapt uit verschillende vaatjes en heeft hét alvast. Live mogen ze de ritmes nog meer laten exploderen. Een tip voor de volgende plaat?!