Leuk om het Britse Hot Chip op een zaterdagavond te programmeren, de ideale cocktail om nog een stapke in de wereld te zetten , te fuiven en eens goed door te zakken op de zaterdagnacht, tenminste … als je er ergens bij kunt overnachten . Dit terzijde, zorgden ze voor een onweerstaanbaar dansfeestje , uitbundig, levendig , speels en dansbaar …

We hadden het al gemerkt in de Marquee op Pukkelpop, hier trokken ze de kaart van heerlijke danspopelektronica en kwam ook het party gevoel naar boven , een ‘mishmash’ van hits, aanstekelijk inwerken op de dansspieren … Real Hot Shots!
Hot Chip, al een kleine tien jaar in de running overtuigt in de livegigs ; enthousiast en bruisend, ondanks dat ze eigenlijk per plaat wat middelmatiger klinken, maar de rits hitsende , knallende , dromerige en sfeervolle singles maken steeds veel goed. Een ‘best of’ komt goed van pas, want de selectie songs die ze speelden, pasten ideaal in deze outfit …
Na talrijke uitstapjes van de voornaamste leden, hebben ze een nieuwe cd uit, ‘One life stand’, die vanavond deels in de spotlights kwam, maar mooi afgewisseld werd met de sterkste songs doorheen hun carrière . 
De drie- eenheid Joe Goddard , Alexis Taylor en Al Doyle beschikt live over een goed op elkaar afgestemde band ; drumster Sarah Cane ( van de New Young Pony Club ) , de enige vrouw bij de band btw , en multi-instrumentalist Rob Smoughton ( synths – bas - bijkomende percussie) eisen hun plaatsje op in de band . Met zeven waren ze . Een hoop elektronica sierde het podium. Kortom , synthpop met live instrumenten !
Wat maakt Hot Chip zo groots? In hun groovy dance/synthpop  zijn er linken zijn met disco, soul, house en psychedelica en wordt de brug geslagen met o.m. Giorgi Moroder/New Order/Leftfield tunes , dwarrelende geluidjes en bleeps. Geslaagd, ingenieus, gewaagd , leuk en vooral relaxt dansbaar . Geen moeilijkdoenerij, maar gewoon , eenvoudig en treffend met een meer krachtige, pompende beat, waar nodig. De zalvende , dromerige zang van Alexis Taylor, schoolnerd/loverboy op leeftijd ( en dat bedoelen we niet verkeerd!) en de aanvullende grauwe zang van Joe Goddard, ondersteunen de sound .
Ze kwamen op gang  met “Shake a fist” . Het luchtige , dansbare gehalte kwam snel naar boven met “And I was a boy from school” , “Don’t deny your heart” , “One life stand” , “Night & day” en “Over & over” . De songs vloeiden soms in elkaar over en gaven het partygevoel, wat door het publiek enorm werd gewaardeerd . Band als publiek op stoom dus …
Al ver in de set , kregen we een rustmoment met de sfeervolle sleper “Look at where we are” en het subtiel dromerige “Brothers” . Ook de meer  broeierige “Flutes” en “How do you do” stonden meer dan overeind . Nee , er moest niet altijd een krachtig motief zijn.
Hun doorbraaksingle “Ready for the floor”, werd in een mix gebracht met “Hold on” en Fleetwood Macs “Everywhere” , om dan terug te eindigen in aanstekelijke synths, percussie en gitaarmotiefjes van “Ready for the floor”, met dat aangenaam voortkabbelende refreintje. Schitterende vondst!
De intensiteit behielden ze in de bis; de drie songs “Cap craft dinner”, “I feel better” en “Let me be him” werden inventief opgebouwd, durfden aan te zwellen en te exploderen . Sjiek!

Ruim anderhalf uur genoten we van die heerlijke songs en deuntjes , die van Hot Chip een onweerstaanbaar, stomend bandje maken . Uiterst genietbaar en dansbaar dus  …

Organisatie: Live Nation