Deze zomer kregen we op Rock Werchter al een voorsmaakje van The xx, uit Londen, van wat later het jaar zou volgen, nl. een nieuwe cd en een daaropvolgende clubtour. Een concert dat ons is bijgebleven, ondanks het feit dat jongeren de andere kant opzochten , en het toen relatief rustig was aan de Mainstage.
Hun niet alledaagse minimal spaarzame , fluisterende ‘popnoir’ intrigeerde, prikkelde en verraste. Een standvastig trio dat stijlvol en vol finesse en emotie te werk ging met hun dromerige, zweverige en huiverende sound.

Ze hebben hun tweede cd ‘Coexist’ uit , een passend vervolg op hun ‘xx’ debuut , vertrouwde ingrediënten dus, maar met meer diepgang door de subbassen , soundscapes en synthsamples  van Jamie ‘xx’ Smith, de indringend galmende gitaar- en baslijntjes en de sterke zalvende zangpartijen van Romy Madley-Croft en Oliver Sim; wat nu nét dat tikkeltje meer wist te bieden vanavond in hun anderhalf uur durende set .
Ze  zijn voor drie concerten in de buurt , de l’Aéronef, Lille , de Club 69 van StuBru en in de Lotto Arena, A’pen .
We bleven gekluisterd en geboeid aan het aparte sfeerbeeld , die series als Twin Peaks, The virgin suicides, Fringe en Walking Dead oproept . Tja, de synths, de galmende gitaartokkels, de diepe basstunes en de drumtics , elk geluidje dus, neemt een belangvolle rol op  … Een minimum aan middelen en een maximum aan intensiteit creëren … Een donker, dreigend spanningsveld, alsof een regendruppel op je vel plenst  en zich langzaam een weg zoekt  …
Toen een groot wit doek met allerhande projecties en spatten verf naar beneden viel , werden we ondergedompeld in die unieke klankenwereld; summiere witte spotlights, stroboscoops en een groot verlichte ‘XX’ aan de dj booth sierden het decor .
De eerste single “Angels” van ‘Coexist’ scherpte al meteen de aandacht , “Heart skipped a beat” en  “Fiction” volgden . De indringende blikken, de spastische, zwierende bewegingen en de duels die Madley-Croft en Sim uitvoerden, vielen op.
De aangepaste versies van hun gekende  singles “Crystalised” , “Shelter”, “VCR” en “Islands”, niet toevallig bijna allemaal na elkaar, klonken snediger, kregen een forsere beat mee of werden met finesse uitgewerkt. Spitsvondige variaties die een meerwaarde waren.
Op de nieuwe songs “Reunion” , “Sunset”, en  “Swept away” , middenin de set, werden de dansspieren aangesproken en zagen we meer heupwiegende mensen , door de  slepende, diep dreunende beats, 80s tunes en (licht) exploderende ritmes, die de vroegere wavegolf hoog in het vaandel hielden!
De afsluitende “Chained” en “Infinity” klonken fel en grimmig en gingen naar een climax toe. Het trio werd sterk onthaald , en ook al mag de sound onderkoeld en kil zijn, de warme  respons deed hen enorm veel deugd en werd op respectvolle wijze bedankt .

Ze haalden op “Tides” en “Stars”  de  karakteristieke xx elementen nog eens naar boven, een ingehouden spanning van hartzeer en huivering en verslavende verdwaalde , spooky trippende melodieën.
The xx heeft een diepe indruk gemaakt en staat er volledig om een groot publiek voor zich te winnen . Tja, tot wat toegankelijke , bezwerende en weerbarstige minimalistische popnoir allemaal in staat is …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-xx-19-11-2012/

Organisatie: Aéronef, Lille