Als Goran Bregovic cool het podium komt opgewandeld in zijn witgrijze zijden pak en opvallend blauwe schoenen, zou je het hem niet aangeven dat hij al 62 is. Als je zijn CV bekijkt, wordt die gevorderde leeftijd al meer geloofwaardig. Na zijn studies filosofie en sociologie maakte hij deel uit van Bijelo Dugme (ook gekend onder de naam White Button), de mogelijks meest populaire Joegoslavische rockgroep ooit. Later vergrootte zijn bekendheid dankzij soundtracks voor films van Emir Kusturica en Patice Chéreau. De voorbije jaren stort hij zich meer en meer op theater en opera, zo werkte hij een eigen versie uit van Bizets Carmen en tracht hij Monteverdi naar de kroon te steken door een hedendaagse versie uit te werken van Orfeo. In augustus gaat die laatste ‘opera tarantata’ in première in Taranto. Wie zijn zomervakantie in Zuid-Italië gepland heeft, raden we ten zeerste aan om van de partij te zijn op het spektakel waarbij het publiek volop mag dansen en drinken.

Het dansen en drinken werd in het tot de nok gevulde Concertgebouw uitgesteld tot op het einde. De eerste 75 minuten werd er vooral beleefd geluisterd naar de uitgebreide bende muzikanten op het podium: het Wedding and Funeral Orchestra bestond in Brugge uit een vijfkoppige zigeuner-brassband, een strijkkwartet, een zeskoppig mannenkoor, twee Bulgaarse folkzangeressen en een percussionist die naast Bregovic gezeten ook vocaal regelmatig indrukwekkend uit de hoek kwam. Een bonte mix dus en in zin ook demonstratief voor het respect van Goran Bregovic voor de authenticiteit van elk van de verschillende Balkan-bevolkingsgroepen en muziekgenres. Meer dan wie ook bewijst hij daarenboven dat verschillende etniciteiten wel degelijk tot elkaar kunnen komen dankzij de universele taal van de muziek. Het zal ons dus niet verwonderen als Goran Bregovic bovenop zijn erkenning als componist ooit ook de Nobelprijs voor de Vrede zal krijgen. Wie dat te veel eer zou vinden voor deze artiest, zal ongetwijfeld zijn mening herzien als de laureaat zelf het muzikale deel van de overhandigingsplechtigheid zal mogen invullen.
Bon, genoeg lof gezwaaid op basis van eerdere verdiensten. Jullie zijn uiteraard nieuwsgierig naar hoe Bregovic het er op het More Music!-festival  vanaf bracht.
In vergelijking met de laatste keer dat we hem aan het werk zagen (Sziget, augustus 2012) was onze allereerste indruk eerder negatief. Daar waar we in Boedapest getuige waren van het meest uitbundige feestje dat een mens zich kan voorstellen (zowel op als voor het podium), bleef het in Brugge lange tijd een nogal makke bedoening. Tijdens een melancholische instrumental kwamen de muzikanten druppelsgewijs op het podium, in het volgende nummer hoorden we voor het eerst de typische Balkanbeat maar daar reageerde het publiek dus nogal lauwtjes op. Enkel op de allereerste rijen werd er al meteen enthousiast meegewiegd en –gezwaaid door enkele fanatiekelingen. De rest van de zaal bleef zeer afwachtend waardoor men ook op het podium grotendeels met de rem op speelde.
Niet dat er die eerste 75 minuten niet te genieten viel. Sommige nieuwe nummers, zoals het vooral dankzij de saxofonist erg funky klinkende “Dead man” (bij ons weten nog niet uitgebracht),  illustreren dat het blijft uitkijken naar de toekomstige productie van Bregovic. Het mannensextet maakte een zeer sterke indruk tijdens het inleidende gedeelte van muziek uit de soundtrack voor ‘La Reine Margot’ (Chéreau) waarna beetje bij beetje ook de andere muzikanten zich aansloten om aldus te leiden tot de geslaagde cross-over van klassieke met zigeunermuziek.
Ook nadien werden verschillende nummers gestaag opgebouwd: een vrij intimistisch begin door een beperkt aantal muzikanten, kalmpjes aan vallen de anderen één voor één in en als men zich lang genoeg ingehouden heeft, trekt men alle register open om te eindigen in overweldigende slotakkoorden. Elke apotheose werd onthaald op groot applaus maar het duurde dus wel zo’n 75 minuten vooraleer dankzij het door de herwerking van Shantel extra populair gemaakte “Gas Gas” de vonk echt oversloeg en de mensen massaal durfden rechtveren en dansen. Eens de vlam in de pan zat, speelden Bregovic en zijn orkest daar goed op in door quasi volledig de kaart van de feestmuziek te trekken. Ook tijdens de laatste 75 minuten werd echter af en toe nog subtiel gemusiceerd. Bregovics buurman bracht kippenvel teweeg tijdens zijn vocale intro van “Mesecina” en als een deel van het publiek ritmisch begint te klappen tijdens “In the death car” (uit de soundtrack van Arizona Dream, gezongen door Iggy Pop) durft Bregovic de mensen zelfs vragen om dat achterwege te laten wegens ongepast. Vredelievend als hij is, stelt hij echter meteen een alternatief voor waardoor we ons collectief aan een laid back “lalalalalalala” waagden.
Voor het overige kreeg het publiek dus nog heel wat Balkanpartymusic over zich heen gestort. Als man die zijn geschiedenis kent, trakteerde hij ons na een drinking song uit de Eerste Wereldoorlog met “Ciao Bella” (dat prijkt op zijn laatste CD ‘Champange for the Gypsies’) op één uit de W.O. II. Wanneer men denkt dat de bende er de brui aan zal geven, roept Bregovic de troepen een laatste keer bijeen om zijn “Kalasjnikov” nog eens te laten knallen. Het publiek wordt verzocht om na de overtuigende oproep van de trompettist met volle kracht “ten aanval!” te brullen. Mochten de supporters in het Jan Breydelstadion de voorbije maanden even overtuigende aanmoedigingskreten geslaakt hebben als het publiek van het Concertgebouw, dan ware Club al lang kampioen geweest en streed Cercle momenteel in Play Off 1 i.p.v. Play Off 3.

Omdat het volgens onze Balkanvriend dan nog te vroeg is om te gaan slapen, krijgt Brugge nog een extra bis maar die was al niet meer nodig om ons te overtuigen van het feit dat we uiteindelijk toch weer getuige mochten zijn van een heel geslaagd feestje.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/goran-bregovic-11-04-2013/

Organisatie: Concertgebouw, Brugge (ism Cactus Club Brugge)