The Icarus Line draaft al meer dan 12 jaar rond, doorgaans in de underground. Omdat hun muziek altijd te weerbarstig, destructief en chaotisch geweest is heeft deze band nooit een groot publiek kunnen aanspreken. Platen als ‘Penance Soiree’ en ‘Black Lives at the Golden Coast’ waren nochtans venijnige kreten om aandacht met kilo’s aan potentieel, maar de wereld liet toch The Icarus Line aan zich voorbijgaan.
Daar mag voortaan eens verandering in komen want de nieuwe ‘Slave Vows’ lijkt ons het strafste wat deze band tot op heden gepresteerd heeft, hoewel het opnieuw geen gemakkelijk te verteren brok onheil is. Dit snerende album heeft de intensiteit van Swans, de krankzinnigheid van Grinderman (“Laying down for the man”), de rauwheid van The Stooges (op “Don’t let me save your soul” en “Dead Body” lijkt wel een gereïncarneerde Ron Asheton aan het werk te zijn), de vernielzucht van Sonic Youth (gitaren ontsporen compleet op “Marathon Man”), de verbetenheid van Nine Inch Nails, de smerigheid van The Jesus Lizard en de geflipte groove van Primal Scream.
De songs zetten sluimerend in om dan meermaals in uw gezicht te ontploffen. Zanger Joe Cardamone sneert geregeld als de jonge junk Iggy Pop en treedt op het dreigende “No money music” volop in de huid van een ontketende Alan Vega die onder het mom van Frankie Teardrop zijn demonen er uit schreeuwt. Suicide it is.
‘Slave Vows’ bevat amper 8 motherfuckers van songs, het zijn stuk voor stuk bezeten monsters die hongerig uit hun donker hol komen gekropen om zich genadeloos in uw nek vast te bijten. Als dit u afschrikt zouden wij u aanraden om de nieuwe Editors te kopen, maar laat dan wel onze kop gerust.