Voorprogramma: Minou is een Frans drietal (1 vrouw, 2 mannen) die het op zijn Frans doet, namelijk in hun moedertaal. We krijgen een staaltje electropop voorgeschoteld die heel vlot in het oor kruipt en een stuk beter klinkt dan het fragment dat op de website stond. Na een eerste en tweede luisterbeurt was ik niet echt overtuigd. Maar live brengen ze het er een stuk beter van af. Blij om nog eens te horen wat voor goeds er allemaal in Frankrijk leeft. Ook het sappige Frans dat wordt gezongen doet goed. Mag bij ons ook wat meer op de voorgrond komen, want ‘nous sommes quand même tous des Européennes’. Ze bedienen zich van een elektronische drum, keyboards, basgitaar en elektronische gitaar, en dan vergeten we nog de samples. Ze zijn op hun best wanneer ze gitaren en drum bovenhalen, maar dat kan ook met persoonlijke smaak te maken hebben. Een aangename verrassing. Wanneer de gitarist enkele catchy riffs bovenhaalt gaan de handen op elkaar. Het publiek knikt instemmend mee.

The Dodos hebben al een stevige live reputatie opgebouwd, zij het dan wel in een zeer kleine nichemarkt. Toch was de prachtige zaal (een boot in het centrum van Lille) uitverkocht. The Dodos zag ik in een ver verleden al eens schitteren op Pukkelpop.
En aan het recept van toen is wel wat veranderd. Zo zijn ze niet langer met twee, maar is er een bandlid bijgekomen. Indierock blijft het evenwel. Het donkere van de begindagen is wel wat weg. Wat we nu krijgen is een stuk dansbaarder dan voorheen. We krijgen wat meer tijd om naar adem te happen. Maar het blijft wel stevig.
Het extra bandlid speelt geen bas, zoals initieel gedacht, maar haalt meestal een gitaar boven. Daardoor klinkt alles een stuk voller dan voorheen. Het lyrische stemgeluid breekt de stevigere stukken van de set en geeft ons de nodige ademruimte.
Wanneer het tempo wat naar beneden gaat, vult de stem het geheel aan. En wanneer de rest van de groep meezingt drijven we echt weg naar hogere sferen. De drummer zorgt, bij gebrek aan basgitaar, in zijn eentje voor het nodige ritme die de muziek voort stuwt en die blijkbaar aanstekelijk werkt op de heupen en het hoofd.
De speelse blikken, de lachjes en de knikjes die de bandleden onderling uitwisselen tonen aan dat ze met volle overtuiging spelen. En dat enthousiasme straalt ook af op het publiek.
De zanger behelpt zich in het Frans, wat zowel op jolijt als respect wordt onthaald door het publiek. Een mooie poging om het publiek voor hen te winnen, maar met de muziek alleen ging dit ook wel gelukt zijn. Maar het is een leuk toemaatje.
Waarom deze band door de mazen van het commerciële net glipt is voor mij de grote vraag. Zeker als je hoort welke andere bands wel een podium krijgen aangeboden om hun inspiratieloze muziek ten berde te brengen. Bij deze dus een oproep aan alle programmatoren: geef ook deze band eens een kans.
Bij het laatste nummer keren The Dodos terug naar de basis : 1 gitaar en 1 drum, om nog even iedereen eraan te herinneren hoe het vroeger klonk. Laat ons zeggen: minstens even goed.

Organisatie: Agauchedelalune, Lille