Hoe verklaar je een uitverkochte grote zaal in de Ancienne Belgique voor een groep die je (jammer genoeg) nauwelijks hoort op de radio en amper drie jaar geleden nog nummertjes in elkaar zat te knutselen op een veel te klein slaapkamertje? Omdat, wat ze bij de NMBS over de stiptheid van hun treinen ook mogen beweren, kwaliteit gelukkig nog steeds komt bovendrijven in een oceaan van onvoorziene omstandigheden tiens.

Wat van bij het begin van de set opviel was hoe knap en ingenieus de songs van debuutalbum ‘If You Leave’ in elkaar staken. Ondanks hun prille bestaan leek het Britse Daughter er nu al in geslaagd om de gulden middenweg te vinden tussen kleppers als The National en The XX. Een compliment dat nochtans de doodstraf zou moeten verdienen voor wie er wildweg mee in het rond strooit. Afwisselend ingetogen, dan weer breed uitwaaiende, ijle gitaar soundscapes die de bedwelmende stem van frontvrouw Elena Tonra nooit nodeloos overstemden. De roffelende of stuwende ritmesectie die harmonieus aangevuld werd met subtiele synth akkoorden. En dit alles met een emotionele diepgang waarvoor in onze eigen contreien een geschikte voedingsbodem lijkt te ontbreken.
De band leek behoorlijk onder de indruk van de publieke belangstelling die bij momenten uitzinnig was. De frêle chanteuse kon haar gegiechel tussen de nummers door nauwelijks onderdrukken en excuseerde zich zelfs voor alweer een ‘depressed song’. En hoewel nummers als “Still”, “Smother” en “Winter” inderdaad behoorlijk melancholisch van inslag waren, nooit stond Daughter als een bende treurwilgen langzaam worteltje te schieten. De zinderende climax van publiekslieveling “Youth” was zo krachtig om de allerlaatste bladeren van de populieren te jagen.
Omdat ze blijkbaar niet meer songs in petto hadden bracht Daughter als bis nog een eigen versie van Daft Punk’s “Get Lucky”. Meteen de meest originele én geslaagde cover van het jaar wat ons betreft, waarin de zwoele, sexy discofunk van Nile Rodgers ingeruild werd voor een onderkoelde smeekbede op zwevende, apocalyptische postrock echo’s.

Begin dit jaar kwamen ze als veelbelovend jong talent al aan de deur piepen op het Eurosonic Festival in Groningen maar wat we die avond in Brussel zagen was een grandioze doortocht voor wellicht het grootste publiek in hun prille maar veelbelovende carrier.
Wij zijn alvast overtuigd, nu de rest van de wereld nog.

Zeker niet vrolijker klonk het Broken Twin in het voorprogramma. Spaarzame piano aanslagen en langzaam aanzwellende strijkers die onvermijdelijk deden denken aan dat populair groepje uit Ijsland vormden de niet al te bijster originele ruggengraat van dit duo afkomstig uit de bossen rond het Deense Aarhus. Op hun beste nummers evenaarde Broken Twin het treurigste van Portishead. Helaas waren die momenten te schaars om te blijven tot het eind van de set. In een ver ‘Duyster de setting moet deze ingetogen muziek zeker beter tot haar recht komen.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel