Het uit Oxford afkomstige Foals brak in het voorjaar definitief door met de single “My number” uit de derde cd ‘Holy Fire’ . Geen goed bewaard muzikaal geheim meer van een band die indie, postpunk en punkfunk  evenwichtig samenbrengt en – balt.

Loon naar werk dus, waarbij het kwintet rond podiumbeest Yannis Philippakis een spannend broeierige rock set neerpoot en houdt van aantrekkelijke , opzwepende synthritmes en gitaarriedels .  De nummers sprankelen, bruisen , zijn bezwerend, werken aanstekelijk op de dansspieren en blijven boeien door de melodieuze  wendingen .
Foals laat songs aanzwellen , opbouwen , exploderen , uit de bocht gaan en weeft er sfeervolle, rustige passages aan , zonder aan emotie en intensiteit in te boeten .
Een mooie catalogue kregen we van hun drie verschenen cd’s totnutoe , een afwisseling van dartelend en dromerig materiaal, met een zanger die graag dichtbij z’n publiek is, zich ten volle laat gaan en geniet van de felle aanmoedigingen; hij was dan ook met gitaar in zijn publiek te vinden .
Het is dan ook niet verwonderlijk dat enkele stekelige nummers als “Spanish Sahara”, “Red sox pugie” en “Inhaler” beheerst werden uitgediept, stroomstoten kregen , en waar nodig durfden te gieren om dan in alle intimiteit uit te deinen ; ze behoorden tot het beste van de avond, samen met die optimistische prachtsingle “My number”  , het vitaal volle “Providence”  en natuurlijk prijsbeest “Two steps twice” in de bis, dat nog steeds (heerlijk overtuigend) nazindert.
De charismatische Yannis hield zijn publiek bij de leest . De instrumentale opener “Prelude” van de recente cd  bracht ons meteen in de juiste stemming door z’n effects , de gitraargrooves en de wisselende ritmiek . Gretig ging het kwintet verder te werk , met intrigerende versies van oudjes “French open” en “Olympic airways” . Een interessante lijst aan nummers dus.
Een extravert dynamisch  geluid , waarbij af en toe eens wat vaart kon worden terug genomen als bij het dampend funkende “Miami” , het slepende “Milk & black spiders” en het etherische “Late night”. Toegegeven hier mocht de recente single “Out of the woods “ nog worden toegevoegd , want de song paste zeker in dat rijtje door z’n finesse en subtiliteit .

Bij deze belangvolle Britse band viel vanavond ‘opnieuw’ alles op z’n plaats . Foals houdt van muzikale splinterbommen en brengt een sterke live présence , dartelend , twinkelend , ergens strak , ergens dromerig en pakkend. En eerlijk gezegd , van hen hebben we in al die jaren nog geen zwak optreden gezien . Foals - Te koesteren band dus!

We waren minder te vinden voor de artrock van Everything Everything . Tja , ergens is er  de mosterdsmaakje van een Foals te proeven door die broeierige , stekelige opbouw met z’n  energieke opstootjes , maar boeien en verrassen deed het allesbehalve. Daarnaast irriteerde de  bevreemdende falset zang en theatrale bewegingen van de zanger .
Everything Everything - Mager Beestje!

Organisatie: Live Nation