Jake Bugg, een  jonge Britse sing/songwriter , pas 19 , omgordt de gitaar , beschikt over een gouden fluwelen doorleefde stem en heeft al een sterk visitekaartje afgeleverd met z’n titelloze debuut. Hij is nu aan z’n tweede plaat toe . Ongedwongen , emotievol brengt , schudt hij een reeks innemende, gevoelige, stekelige als onstuimige akoestische en elektrische gitaarsongs af , die een reeks artiesten samenbalt als folky bards Robert Johnson, Bob Dylan, Buddy Holly , als de onmiskenbare Britinvloed van de Beatles , Oasis, Noel Gallagher, Miles Kane en Alex Turner’s Arctic Monkeys . Het zijn gewone , eenvoudige maar treffende songs . Hij klopte aan bij Rick Rubin voor z’n tweede cd , werd wat in de Nashville/Memphis cultuur  ondergedompeld en noemde de cd  naar de studio’s  van Rubin, ‘Shangri La’. Geen wonder dat Johnny Cash door de boxen te horen was en hij ‘My my hey hey’ covert van Neil Young.  ‘Rock’n’roll zal zeer zeker niet sterven !

En die rock’n’roll hoorden we in al z’n verschillende vormen , melodieuze frisse pop , pure, naakte intieme sing/songwriting en rauwe , primitieve Britrock. Hij wordt bijgestaan door een basgitarist en een drummer , die sobere , dromerige , huppelende ritmes toevoegen . We hebben de  muzikale boodschap van Jake Bugg goed begrepen … twintig songs weliswaar, en hij begon er goed aan met een paar korte , kernachtige nummers, waarbij al gauw een paar singles passeerden , “Seen it all”  en “2 fingers”, die door de handclaps van het publiek een toegevoegde waarde kregen  . Als we de set van in de l’Aéronef er op nahouden , dan  kon hij hier rekenen op een warm onthaal en respons en dat deed hem deugd . Hij was minder onwennig, zocht toenadering en er kon af en toe een woordje en een glimlach vanaf . Na die aanstekelijke songs , die ergens een ‘Grease Lightning’ deden ervaren , kwam er al één van die weerbarstige rockers , “Messed up kids” .
Dat hij het songschrijven in zich heeft hoorden we in de intieme , aangrijpende, indringende “Country song” , “Pine trees” en een “Love song” , waarbij stem en gitaar versmolten en de gevoeligheidsfactor aandikten .
Een volgend luik waren de meer rauwe , ruwere rocksongs  als “Green man”, “Kingpin” en de sterkhouders “Taste it” , “Slumville sunrise” en “What doesn’t kill you” . We kregen er nog drie bovenop  , met de cover van Neil Young en het levenslustige “Lightning bolt” .

Dat hij een revelatie was, bewees hij al op de vorige concerten. Kwalitatief boeiend, knap, sterk werk , dat intussen een breder publiek heeft. Talent en vakmanschap dropen er van af. Nu nog beetje schaven aan de présence en dan hebben we hier met een briljant artiest te maken.

We zagen nog een paar nummers van de support HoneyHoney , Suzanne Santo & Ben Jaffe ,
die sobere , kleurrijke folky/americana speelden . De switches van gitaar , banjo en viool  en haar heldere vocals zorgden voor een uiterst emotievolle sound .

Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in de l’Aéronef, Lille op 22 november 2013

http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4337

Organisatie: Live Nation