We dachten eerlijk gezegd al een tijdje dat het er dik in zat dit jaar. En amper een weekje na zijn doortocht in de Brusselse Botanique werd ons vermoeden ook bevestigd. Kurt Vile & The Violators hebben met ‘Wakin On a Pretty Daze’ volgens weekblad Humo het beste album van 2013 uitgebracht. Niet meer dan een logische keuze die we bij deze maar al te graag ook zelf  onderschrijven.

Het is een album met een ronduit verslavende uitwerking die ons bijna een jaar na de release nog iedere beurt weet te verrassen. Niet in het minst door de ingenieuze structuren en tempowisselingen waardoor je niet zelden de indruk krijgt naar meerdere nummers te zitten luisteren in dezelfde song. Zo is het niet eens overdreven te stellen dat ‘Wakin On a Pretty Daze’ op haar beste momenten klinkt als een onwaarschijnlijke jamsessie met de allerbeste Amerikaanse songschrijvers Bob Dylan, Neil Young en Lou Reed zaliger. Geen kwade referenties voor een jonge ‘slacker’ uit Philadelphia die zich op het podium het liefst van al schuchter verbergt achter een fors uit de kluiten gewassen gekrulde donkere haardoos.    
Toch konden Kurt Vile en zijn Violators de verwachtingen niet volledig inlossen die avond. Voor een stuk omdat die uitzonderlijk hooggespannen waren na zijn memorabel concert eerder dit jaar in de Ancienne Belgique. Maar nog meer omdat hun typerende nonchalante aanpak deze keer eerder in hun nadeel bleek te werken en er soms zelfs een licht vermoeide en slordige indruk van het viertal af straalde.
Het op minder dan jaar tot tijdloze uitgegroeide “Wakin On a Pretty Day” en “KV Crimes”, de eerste twee nummers van het jongste album, waren ook de openers van de set. Perfecte, puntgave popsongs kon je ze bezwaarlijk noemen, maar net zoals de mooiste rivieren meanderden ze breed uit om vlotjes naar de 10 minuten toe voort te kabbelen.
Een ons nog minder vlot in gehoor klinkend nummer zoals “Feel My Pain” uit de recent verschenen EP “It’s A Big World Out There (And I’m Scared)” klonk vervolgens als niet meer dan een tussendoortje. Maar merkwaardig genoeg bracht vanaf dan het veelvuldig teruggrijpen naar songs uit het prijsalbum zoals “Never Run Away” en “Snowflakes Are Dancing” nog weinig extra dynamiek of bezieling in de set. Alsof het goudklompjes betrof die vergaten te schitteren. Wel een schot in de roos was “Too hard”, maar het melancholische “Girl Called Alex” sleepte zich daarna helaas zielloos en tergend traag toe naar het eind van de set.

We zullen het maar op een minder dagje houden, en het is dit gezelschap dankzij een uitzonderlijke verrijking van onze platencollectie bij deze al lang vergeven onze verwachtingen niet volledig ingelost te hebben die avond.   

Net iets te laat gearriveerd om nog een deftig oordeel te kunnen vellen over Scout Niblett in het voorprogramma. Maar zelfs binnen dit korte tijdsbestek bleek het al vlug een waar voorrecht en genoegen om haar getormenteerde ziel rauw en ongepolijst over je uitgestort te krijgen. De songs uit haar nieuwe album “It’s Up To Emma” zinderden en bleven stevig aan de ribben kleven, net zoals PJ Harvey haar al eens voordeed in de begindagen . 

Neem gerust een kijkje naar de pics
Kurt Vile - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4388
Scout Niblett -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4387

Organisatie: Botanique, Brussel