De muziek van de Deense Agnes Obel is een intens beleven . Haar materiaal is geleest op haar pianospel en haar emotievolle , hemelse , feeërieke stem. Ze wordt bijgestaan door celliste Anne Ostsee , die steeds meer invloedrijk is en kleur biedt aan het materiaal. Agnes Obel viel op met haar breekbare, dromerige sprookjesachtige pop, wat een succesvol debuut  opleverde , ‘Philharmonics’ met de reeks singles “Just so” , “Brother sparrow” en de single “Riverside”, die naakt , puur oprecht en uiterst genietbaar waren , beetje walsend en wegdromend .
De opvolger ligt wel in het verlengde , maar is minder sprookjesachtig en laat meer ruimte toe aan de cello , de viool, het getokkel en de orkestratie, naast haar pianospel. De songs zijn hierdoor wat donkerder. Haar romantisch balladpop heeft een keerzijde , toont meer een bewolkte hemel en geeft ademruimte aan de stemmenpracht en de backing vocals .
Minder direct singlewerk horen we misschien , maar met “Dorian” , “Run cried the crawling”, “The curse” , “Pass them by” en de titelsong  noteren we alvast een handvol pareltjes. Ook de korte instrumentals zijn de moeite. Plaats Obel terecht maar in het rijtje van Kate Bush, Tori Amos en Ane Brun …