De Ierse singer-songwriter James Vincent McMorrow slaagde er afgelopen woensdag in een uitverkochte Orangerie adembenemend stil te krijgen. De artiest stelde er met grote kunde zijn nieuwe album ‘Post-Tropical’ voor. Al kregen we gelukkig ook nog wat van ‘Early in the Morning’ te horen.

James Vincent McMorrow startte zijn set met “The Lakes”, een mooie intro voor anderhalf uur zoetgevooisde fluistermuziek. Voor ons stond een echte vent, met baard en al, waardoor je soms moeilijk kan geloven dat hij echt die perfecte hoge klanken zijn strottenhoofd uit jaagt. Dromerige muziek is de specialiteit van de Dublinner en die werd ondersteund door de lichtpiramides op het podium en de maanachtige achtergrond.
Dat wil niet zeggen dat er geen ruimte was voor meeslepende ritmes. In “Glacier” kreeg hij het overwegend vrouwelijke publiek zelfs aan het bewegen. Het nummer bewijst tegelijkertijd dat stilte erg mooi kan zijn. Het applaus klonk vaak luider dan de zachte liedjes zelf, al was de zaal duidelijk gevuld met doorwinterde McMorrow-volgers.
Die ritmes zijn trouwens een rode draad door het nieuwe album, met het gelijknamige nummer “Post-Tropical” voorop. Er was zelfs even een leuk meeklapmoment, jammer genoeg verpestte McMorrow dat zelf door vreemd genoeg volledig uit het ritme te gaan voorklappen. Het was bovendien het moment dat we ons een ietsepietsje begonnen te vervelen. De muziek is prachtig, niets aan te merken op de zangkwaliteiten van deze artiest, maar soms wordt het geheel een beetje te serieus, te correct gezongen ook. Alles is tot in de puntjes afgewerkt, er is geen hoek af. Nu ja, misschien moet dat wel bij dit genre van kopstemfolk en toegegeven, McMorrow bekritiseren op een te perfecte stem is wellicht wat pietepeuterig.
Gelukkig was het snel de beurt aan “We don’t Eat”, het hoogtepunt in deze set. Schitterend gebracht, vooral doordat de zanger het nummer versnelde door als een gek op zijn trom te gaan slaan.
Vanaf dan gooide James Vincent McMorrow zijn mantel van stilzwijgen af en ging zowaar in interactie met het publiek, waarmee hij bewees best een grappige, zij het bescheiden, man te zijn. Verder maande hij bij “All Points” aan ‘om te dansen als een robot’. Het dansen bleef ietwat achterwege maar er zat wel degelijk dansbaarheid in de song, zeker naar het einde van het nummer.
Als bisnummer kregen we nog het geweldige “And If My Heart Should Somehow Stop” volledig solo. Daarna kwam de band nog eens op om met een haarfijne apotheose “If I Had a Boat” te spelen.

Tuurlijk wordt in dit soort reviews altijd de vergelijking met Bon Iver gemaakt. Qua sound klopt die vergelijking wel maar door dit optreden mogen we James Vincent McMorrow beschouwen als iemand die eigenlijk geen vergelijk kent. James Vincent McMorrow was een uitspatting van fantastische supersereniteit.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/james-vincent-mcmorrow-19-02-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel