Het Amerikaanse Superchunk rond Mac McCaughan  en de zijnen zijn sinds 2010 aan een return begonnen , met de plaat ‘Majesty shredding’ , na een stilte van 10 jaar . Er is de tweede nu in de rij ‘I hate music’ , waarbij ze als vanouds nog steeds in slagen spannende , aanstekelijke power grunge pop materiaal te brengen. De band klinkt enthousiast want er zijn de catchy refreinen  , maar de onderwerpen zijn met het jaartje ouder iets zwaarder en het tempo kan wat worden teruggeschroefd . De plaat is opgedragen aan filmmaker en vriend David Doernberg, die in 2012 overleed aan de gevolgen van kanker. Nummers “Out of the sun” en “What can we do” passen in dit gevoeliger concept . Geen nood, Superchunk kan snedig knallen als op “Void”, het (ultra)korte “Staying home” en op opener “Overflows”; ook met “Low f” en “Breaking down” komen ze  sterk voor de dag , waarbij de instrumenten wat meer ruimte krijgen en de groep  gauw gelinkt wordt aan die bepalende 90 bands als Dinosaur Jr uit de grunge tijd .
Het mag allemaal wat afgelijnder zijn dan vroeger, feit is dat de band nog steeds goed is en hun gruizige rock van jeugdige vitaliteit getuigt.