Toch eigenaardig dat de programmators van de Botanique of AB niet tijdig bij de les waren om deze nieuwe hype te strikken. De potige debuutplaat van Eagulls werd namelijk op lovende recensies onthaald bij de betere pers (Pitchfork, Uncut, All Music, NME, Musiczine,…) , de band heeft er al een tournee opzitten als support act van onder meer Franz Ferdinand en kwam als één van de revelaties terug van het gegeerde SXSW showcase festival in Austin, Texas.  De eer bij ons was echter aan het bescheiden Subbacultcha om met deze nieuwste Britse post-punk revelatie uit te pakken.

We troffen Eagulls dan ook niet aan in een hippe club, maar wel ergens aan de ouwe Gentse dokken in een afgedankte loods die met behulp van enkele zwarte doeken en wat provisoir timmerwerk was omgebouwd tot een geïmproviseerde concertzaal, met een podium (nou ja, podium) van zowat twintig centimeter hoogte (hadden ze er Prince opgezet, hij kwam nog maar tot aan uw broeksriem). Beetje grappig ook dat zanger George Mitchell het publiek feliciteerde met ‘this brand new venue’, de man had zich waarschijnlijk wel iets anders voorgesteld bij een splinternieuwe concertzaal.
Eigenlijk was dit een ideale locatie voor de gruizige post-punk van Eagulls. De jongens joegen in veertig verschroeiende minuutjes,  met de rookmachine op de maximumstand,  een portie venijnige songs door dat luizige kot. De gitaren gingen hard, snedig en liepen over van reverb en distortion. De furieuze songs klonken als overstuurde lappen Joy Divison met een guitige scheut Killing Joke en een striemende streep A Place To Bury Strangers. Hoogtepunten waren de driftige tracks “Nerve Endings”, “Footsteps”, “Hollow Visions”, “Amber Veins” en “Possessed”, allemaal hevige uppercuts en instant post-punk classics als je ‘t ons vraagt.
Misschien moesten we hen als detailkritiek wat gebrek aan variatie verwijten, maar met een tomeloze energie en een frontale geldingsdrang klonk Eagulls in Gent uiterst overtuigend en was de hype gerechtvaardigd.

Net daarvoor hadden Ping Pong Tactics met hun gretig ontspoorde rammel-indierock al voor enig vermaak gezorgd.  Ze zweefden ergens tussen de ook al niet bepaald toonvaste Sebadoh en Mc Lusky in. De zang was bij momenten verschrikkelijk vals, maar het geheel kon ons toch bekoren als een sympathiek zootje rommel waarbij een stel puike songs achter de gitaarherrie verscholen zaten.
Het mocht ons dan ook niet verwonderen dat dit trio uitgekozen werd door niemand minder dan Mauro voor De Nieuwe Lichting van Stu Bru. Mauro heeft het niet zo voor gestroomlijnde rock.

Organisatie: Subbacultcha