SOHN is muzikaal best te plaatsen binnen het rijtje van James Blake en Jamie Woon en dan zitten we in de richting van de UK trippop/postdubstep . Christopher Taylor aka SOHN houdt het op gevoelige , dromerige, sfeervolle , spaarzame minimalistische sounds . De naar Wenen uitgeweken Britse geluidskunstenaar en eletrotechneut  stoeit er graag met ambient soundscapes , op elkaar gestapelde lagen elektronica , verknipte in reverb gedrenkte beats en bewerkte zangpartijen . In de nummers hebben we een apart geluid van slowmotion slepende, neurotische en toegankelijke melodieën. En het lijkt erop dat hij ginder in Wenen wel eens Anja Plaschg (Soap & Skin) tegen het lijf is gelopen …

Vorig jaar kon het publiek al onder de indruk zijn van zijn passage in de Bota en op Pukkelpop . We kregen al een aspectje van zijn geluidskunst te horen door de EP ‘The wheel’; hierop staat het prachtige sferische “Red lines”  dat vanavond al vroeg gespeeld werd; Sohn weefde  een elektronisch web van aangename, heerlijke  soundscapes , filmische pop en allerhande experimentjes.
Pas nu verscheen het debuut ‘Tremors’, een klanken- en kleurenpalet wordt gecreëerd . Net als bij Blake wordt hij bijgestaan door twee muzikanten, een bassist en een tweede man op keys/computer en analoge drummachines.
Sohn zelf , gekleed in halve monnikspij en cape , stond vooraan in het midden en was omgeven door verticaal gemonteerde , flikkerende buislampen . Die lichten zorgden nét voor dat extraatje, dat een bevreemdende als poppy atmosferische trip opleverde, die de donkerte beklemtoonde en getekend werd door finesse, beheersing en creativiteit. Op de afsluitende songs “Lessons” en de gekende “Artifice” en “The wheel” kwamen zacht strelende, diepe zomerse grooves door.
Een muzikaal verhaal dat net geen uur duurde . “Ransom notes” opende op weerbarstige wijze door de dreunende , trage, slepende beats , wat we verder hoorden op nummers als “Oscillate”, “Tempest” en “Bloodflows” , soms overspoeld van wat stroboscoops van de buislampen; twijfel , angst, wanhoop ,verlating en eenzaamheid overheersten op die momenten. Niet voor niks wordt  in de UK z’n muziek omschreven als sadwave of slowtronica , een popnoir  met dromerige passages en een gevoelige, breekbare intensiteit, gedragen door z’n heldere, indringende soms hoog uithalende vocals en falsetstem op z’n Antony Hegarty, wat uitnodigt naar melodramatiek en bombast , maar nu net niet te overdreven is. “Veto” stoeide met geloopte keys . Het elektronisch geroffel op “Fool” klonk intrigerend en had net als de titelsong een bezwerend karakter, wat de twee songs lichtvoetiger  en  sensueler maakte.

Huiskamermuziek op een podium, het kan zeer zeker; we hebben hier te maken met een talentvol artiest en veelzijdig performer, die graag speelt met sounds en beats , een collectieve trance verwezenlijkt , er wat meer pit , dynamiek soms weet in te steken  en een bijzonder , sfeertje weet  te creëren dat innemend , emotievol, intens pakkend en beklijvend kan zijn.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/samowar-14-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sohn-14-04-2014/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel