Na een lange pauze was Spain er anno 2012 terug bij met de vierde reguliere plaat ‘The soul of Spain’. Josh Haden, frontman, zanger en bassist , debuteerde in 96 met ‘The blue moods of Spain’ .
Eventjes een korte terugblik om Spain te kunnen situeren …De ‘Soul of Spain’ isz te plaatsen ten tijde van bands als Cowboy Junkies, Low, 3 Mile Pilot (nu als Black Heart Procession), Codeine en Smog ; ze lagen aan de basis van de slowcore,  minimalistisch, traag slepend materiaal, gekenmerkt van repetitieve ritmes en licht aanzwellende melodieën; een concept dat loungy, weemoedig, sober, elegant en emotievol klinkt met een melancholische zang,  soms poëtisch en meditatief door (de  eenvoudig gehouden) teksten, die een religieuze inhoud hebben . Een eigen unieke, karakteristieke sfeer wordt dus opgeroepen; we hoorden efficiënt gearrangeerde, rustgevende composities , die soms met soul, blues en (de latere) americana worden omgeven .
Al op de vorige cd hoorden we een balans van die mijmermelancholie en toegankelijk , poppy onderkoelde, fraaie soms rijkelijk gecomponeerde songs . Die warme nostalgie horen we zeer zeker op de nieuwe plaat , die nog een live in een Californische radiostudio opgenomen ‘The morning becomes eclectic sessions’ (met zeven oude Spain nummers) opvolgt .
De ingetogen broeierige, spannende sound met die repetitieve ritmes en hun opbouwend karakter als op “Love at first sight” en “It could be heaven” zijn het meest sierlijk. Overtuigende intimiteit ervaren we even zeer bij een “The fighter” en het afsluitende “Waking soul” . Op “Sunday morning” durft de band zelfs wat meer push’n’grooves te bieden .
Voor de rest wisselt Spain tussen puntige, vaardige en sfeervolle, traag slepende nummers, die goed zijn , maar niet altijd die gevoeligheid scherpen .
Goede album dus , maar ‘de soul of Spain zit ‘em nog steeds in die jaren ’90 …