De sprankelende , energieke songs van Kaiser Chiefs zijn al van zo’n tien tot vijf jaar terug . Al van de vorige cd , is het scherpe randje er van af , en, de uptempo stampers zijn op het achterplan geraakt en ook hier zal je feestnummers als “Never miss a beat” “Ruby”  of “Oh My God moeten missen . Op de koop toe is songschrijver/drummer Nick Hodgson sinds 2012 weg .
De cd titel slaat op een speech die Tony Blair ooit gaf.  Het kwintet geeft nog steeds die frisse punch aan z’n materiaal als op “The factory gates”, “Misery company”, “Ruffians on parade” en “One more last song” , die nog steeds intrigerend genoeg zijn en een gezwinde band laten horen . De keys nemen een meer prominente rol in . Geen vinnige stroomstoten meer dus.
Kaiser chiefs biedt broeierige mainstreampop , die (nog) wat extatisch kan uithalen, maar zich niet meer echt kan onderscheiden. En toch is er daar eentje als het intense “Coming home”, die ons probleemloos weet in te palmen .
Net als de vorige cd is de Kaiser Chiefs Missie half geslaagd …