Het heeft een tijdje geduurde , maar de Italiaanse Schot , Paolo Nutini, die de vrouwenharten sneller doet slaan , is back, na wel vijf jaar met een derde plaat . Ze klinkt ietsje minder pittig , extravert, gedreven als de vorige , maar kenmerkt nog steeds die unieke dampende , sfeervolle, broeierige soulpop met een gevoelig, melancholisch kantje. Ergens blijft er de link met de  retrorockende funk van Lenny Kravitz. De respons op deze sing/songwriter is groot . Strijkers en blazers vullen aan en zorgen voor dat gepolijst laagje . Sterkst zijn “Scream (funk my life up)”, “Let me down easy” , “Better man” , “Iron sky” en het uitgesponnen “Cherry blossoms”, één van de afsluiters , gedragen door z’n grofkorrelige vocals , die de songs wat stoerder maakt . Janelle Monae komt een handje toesteken op het funkier “Fashion”. De ‘heart of soul’ druipt af in de andere songs , waardoor we niet steeds gegrepen worden van z’n materiaal .
Moedige plaat weliswaar , met een reeks overtuigende songs .