Het is ondertussen al een grote zes maanden geleden dat London Grammar laatst in België passeerde buiten het festival seizoen. Het toenmalig concert, in de Orangerie zaal in de Botanique, werd jammer genoeg ingekort wegens ziekte van zangeres Hannah Reid en het was duidelijk op dinsdagavond dat heel wat mensen een nieuwe kans wilden. Nog eerder waren zijn één van de ontdekkingen in de Botanique, toen ze optraden in de Witloof Bar . Zo zie je maar hoe snel het kan gaan op een jaar tijd …

Niet te verwonderen natuurlijk, als je bedenkt wat London Grammar de laatste tijd van singles heeft uitgebracht. “Wasting My Young Years”, “Strong”, “Nightcall”, “Help Me Lose My Mind”, we kunnen er nog opnoemen. Vorst Nationaal was volledig uitverkocht, de grote zaal welteverstaan, met een capaciteit van meer dan 8000 toeschouwers. Dit bleek uiteindelijk meer een vloek dan een zegen, maar kom, laten we alles van de positieve kant bekijken.

Als voorproefje kregen we de Liverpoolse band All We Are voorgeschoteld. Ze werden eerder al beschreven als ‘Bee Gees on diazepam’ en dat is geen slechte vergelijking. Hun muziek is niet echt psychedelisch te noemen, maar neemt toch zeker stappen in die richting. Rustige maar erg mooie melodieën met af en toe duidelijke trippy invloeden. Al bij al waren ze een goede introductie en de perfecte muziek om het publiek in de stemming te brengen. De aanwezigen (al heel wat overigens, Vorst zat bij het aanvangen van de opening act al ¾ vol) leken in elk geval gecharmeerd.

Het duurde niet lang of we mochten Hannah Reid, Dan Rothman and Dominic 'Dot' Major, oftewel London Grammar, op het podium verwelkomen. Ze brachten een kleine (maar mooie) intro die naadloos overliep in het fantastische “Hey Now”. En toen waren we vertrokken voor een groot uur van schitterend zangtalent. Want laten we eerlijk zijn: de muziek van London Grammar is goed, maar het is de stem van Hannah Reid die de songs uitzonderlijk maakt.
De setlist bracht niet veel verrassingen, maar dat deerde het publiek weinig. Al vanaf de eerste noot werd er luid geklapt en geroepen tussenin de liedjes, terwijl het tijdens de songs stil werd. Iets wat overigens tijdens het voorprogramma niet het geval was, maar dat is misschien ook wel te verwachten. De band leek erg dankbaar voor het enthousiaste onthaal maar zocht toch weinig contact met het publiek tussen de liedjes door. Vooral Hannah bleef stil, met slecht één kwinkslag wanneer ze tijdens "Stay Awake" plots een kleine lachaanval kreeg. Dan en Dot probeerden wel, met herhaaldelijke bedankingen (vnl. in uitstekend Frans) en een poging tot anekdotes, maar een echte connectie met het publiek bleef uit.
En het moet gezegd worden: Vorst Nationaal is te groot voor een band als London Grammar. Hun songs zijn te intiem voor een zaal met 8000 man en een mini-arena gevoel. Zet ze in de AB en ze blazen iedereen omver. In Vorst was de intimiteit jammer genoeg verloren.

Niet dat de band het aan hun hart liet komen, want de muziek was on point als altijd, en mogen we nog eens herhalen: wat een schitterende stem heeft Hannah Reid toch. Moeilijk om daar genoeg van te krijgen. Het eerste echte toppunt van de show was te vinden tijdens “Wasting My Young Years” maar laten we eerlijk zijn: het hoogtepunt van de avond was ongetwijfeld “Nightcall” en “Strong” back to back.

Het smaakt naar meer, zouden we zeggen! Maar de volgende keer toch liever in een kleiner zaaltje als de Ancienne Belgique.

Setlist: Hey Now – Darling Are You Gonna Leave Me – Interlude – Shyer – Wasting My Young Years – Flicker (Help Me Lose My Mind) – Sights – Stay Awake – Nightcall – Strong
Encore: If You Wait – Metal & Dust

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/all-we-are-07-10-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/london-grammar-07-10-2014/
Organisatie: Live Nation