Het Australische Vance Joy , rond de sing/songwriter James Keogh , heeft met de single “Riptide” een veel gedraaid nummer op de radio. Meteen de doorbraak , en een jong publiek valt voor deze bezwerende, licht dromerige semi- akoestische folky/americanapop.

Een uitverkocht Orangerie droeg Keogh en zijn band een warm hart toe . Het pas verschenen debuut ‘Dream your life away’ is de noemer van het uur durend concert . De songs graven zich een weg in onze geest en lichaam; het zijn  subtiel uitgewerkte, emotionele nummers die boeien door een aanzwellende opbouw , o.m. een “From afar” en “Snaggletooth”, die middenin de set zaten, en de finesse en sterkte van Vance Joy weergaven. Elk instrument komt tot z’n recht en vindt hier zijn plaatje, gedragen door de licht weemoedige soms hoog uithalende vocals van Keogh.
In de sfeer kwamen we met openers “Emmylou” en “Red eye” , sober ingezet , die dan breder en  intenser klinken . Op “Play with fire”, meer doordrongen van rootspop, was hij even de concentratie kwijt, maar kon mooi met de glimlach worden opgevangen . Het is naast “Riptide” – natuurlijk gehouden op het einde van de set - één van die nummers die wat meer swing en zwier krijgen door de ukulele .
Op die manier laveerden we op relaxte , onbevangen wijze door de set . “Wings of chance” was een oudje in de reeks , die hij in z’n eentje al vijf jaar klaar had . Solo werkt hij eigenlijk z’n materiaal uit . Het kon dan ook niet uitblijven dat er enkele solo gespeeld werden als “My kind of man” en Bruce’s “Dancing in the dark” , die innemend, gevoelig waren . Observaties en relationele omgang nemen een prominente plaats in.
Opnieuw intrigeert de intense opbouw en duikt, borrelt ergens Cold War Kids op in de bredere gemoedelijke instrumentatie , als op een “Wasted time” , “Best that I can” en het afsluitende “Mess is mine”.

Vance Joy wist probleemloos z’n (jong) publiek in te palmen en heeft een mooie toekomst voor zich; 1 plaat uit en een volle Orangerie , het is niet iedereen gegeven . Hou hen maar in de gaten!

Als support kwam een andere Australische sing/songwriter mee, Ezra Vine ; zijn tonnen charisma  en looks  deed het jonge volkje lekker wegdromen op z’n gevoelig , extravert semi-akoestische folky songs . Hij kan zich al meteen meten met anderen in de reeks, Sheeran en Passenger voorop. Een interessante ontdekking!

Organisatie: Botanique, Brussel