Op deze druilerige maandagavond kwam de sing/songwriting van Luke Sital–Singh ideaal tot z’n recht . Hij weet een enorme gevoeligheid en intensiteit in z’n nummers te steken. Terecht werd hij al genomineerd voor de BBC’s Sound of 2014. Na drie fijne EPs is eindelijk het debuut uit , ‘The fire inside’ .

Hij onderneemt momenteel solo een clubtour , wat nog meer emotionaliteit en weemoed met zich meebrengt . Hij dringt zich een plaatsje op naast George Ezra , en heeft met Damien Rice, Ben Howard , Tom Odell en Passenger goede voorbeelden achter zich.
Wat we vanavond gepresenteerd en te horen kregen, enkel begeleid van zijn akoestische/elektrische gitaar en z’n prachtige , helder indringende stem , haalt nog meer spanning en emotionaliteit . Hij nodigde ons uit , sleepte ons mee en beklijfde met het sobere , treffende innemende gitaarspel en z’n stem die alle richtingen uitging . Een klein uur lang was het muisstil in de Centrale.
“The greatest lover” is al een aardige hit , maar een song als “21st century heartbeat”  moet niet onderdoen . Het zijn heerlijk boeiende , intrigerende nummers . Even doorleefd , eerlijk , oprecht, intiem zijn een “Nothing stay the same”, “I have been a fire”, “Inaudible sights”, “Honest man” en  “Cornerstone”,  onderhouden luistersongs die lekker neerdwarrelen op ons gemoed .
Zijn nummers zijn een reis door zijn eigen muzikale tijd ; hij is een ‘lonesome traveller around the world’ , die ontroert . “Fail for you” , een lovesong , is al een aantal jaar oud en  was een opoffering voor zijn geliefde. Hij sluit er telkens mee af, want hij is erg trots op de manier waarop het is tot stand gekomen . 

Luke Sital-Singh is een talentrijk sing/songwriter. Hij slaagt er moeiteloos in om het publiek aan zijn lippen te krijgen . Ook niet verwonderlijk dus dat er veel (jong) vrouwvolk was opgedaagd om de 26 jarige jonge Brit aan het werk te zien .

Organisatie: Democrazy, Gent