Het is even wennen, van White Hills zijn we lange psychedelische Hawkwind-achtige toestanden gewoon, en nu hebben ze hun space-rock in een soort post-punk bad gedompeld. De freaky uitspattingen zijn nog steeds van de partij, maar de teneur is er grilliger op geworden. Het acht minuten durende “Lead The Way” is daar het levende voorbeeld van, het is een gretig denderende scheursong met jankende gitaren en een angstig sfeertje.
Verder zijn er uitstapjes naar krautrock en eighties wave (het sterke “Wanderlust” en “Automated City”), maar die zijn niet altijd even geslaagd, zo moddert de titelsong maar wat aan (maar liefst zes minuten) zonder dat er eigenlijk iets gebeurt. Dat is net wat er schort aan ‘Walks For Motorists’, White Hills wil een andere richting uit maar ze zijn er nog niet goed uit dewelke, en dat vertaalt zich in twijfelende songs als “Life’s Upon You” die een beetje doelloos rondzweven zonder echt te kunnen boeien.
Met die halve koerswijziging zorgt White Hills misschien wel dat de klad er niet in komt, maar dit is verre van hun beste werk. Wij zien ze toch veel liever in hun voormalige space-universum ronddolen onder een gloed van mistige rookgordijnen.