How blue can you get ? Leo Welch, een ‘nieuwe’ naam in de blueswereld, maakte twee jaar geleden zijn debuut plaat ‘Sabougla Voices’, een werkje die diep in de gospel gedrenkt was, op een gezegende 82 jarige leeftijd. Hiermee vergeleken is zelfs Seasick Steve een snotneus.

Welch komt nu aanzetten met een authentieke en doorleefde bluesplaat die wederom door geen enkele kuisploeg werd aangeraakt, denk aan de ongewassen platen van Junior Kimbrough, T Model Ford en R.L. Burnside.

Opener “Poor Boy” is een gospel die nog enigszins in het verlengde ligt van zijn eerste plaat, maar daarna gaat onherroepelijk de rauwe blueskraan open. In “Goin’ Down Slow”  en “Sweet Black Angel” hangt de geest van Muddy Waters rond, “Too Much Wine” neigt naar de gekheid van Andre Williams en elders stoten we geregeld op Hound Dog Taylor en Howlin’ Wolf. Eeuwen oud en onverslijtbaar dus, dit is recht van de straat geplukt. Ruwer en groezeliger kan u dezer dagen uw blues niet meer krijgen.