U.S. Girls – Verbeten Peaches achterna!
U.S. Girls, Georgia en Aldous Harding (Les femmes s’en mêlent)
Grand Mix
Tourcoing
20146-03-29
Johan Meurisse

Een DIY aanpak van drie vrouwelijke bands/ artiesten - U.S. Girls, Georgia en Aldous Harding – Les femmes s’en mêlent

U.S Girls is het alterego van Meghan Remy, de in Canada residerende Amerikaanse. Ze heeft haar avantgardistische muzikale ideeën omgebogen naar een meer indie/electropop groovende sound . Het nieuwe ‘Half free’ krijgt een verdiende respons. Ze zit ergens tussen Peaches, St . Vincet en Tune-Yards in . Gebogen over keyboards  en een effectpaneel horen we een praktisch onverstaanbaar smachtend , zwoel gehijg en snedige zang in een microfoon vol galm . Ze wordt op het podium bijgestaan door een tweede vocaliste . Op het schaars aangeklede podium , zijn de twee bijna even schaars gekleed , prikkelend voor het oog, maar nog net niet zo erotiserend als dame Peaches (Merril Beth Nisker).
De sound is door de electrogrooves wat stoer , verbeten, voicesampling wordt toegevoegd en in het knip- en plakwerk horen we funk, kitsch , disco, wave  en punk doorsijpelen . In een donker , mistig decor horen we over elkaar gedrapeerde zanglijnen, diepe basses , ijzige, onrustige en diepe vocals in een goed dansbare ritmiek die wordt afgewisseld met soms ontspoorde , slepende ritmes  . En dan kom je uit op songs als “Damn the valley”, “Window shades” , “New age thriller”, “28 days” , “The island song” en “Incidental boogie”.
We ervaarden voldoende sterkte en overtuiging om dit optreden in ons geheugen op te slaan .

Les femmes s’en mêlent is de titel van deze French tour , die vrouwelijke artiesten , die wat in de underground fungeren in de spotlights te plaatsen; samen met US Girls hadden we verder Georgia , een Brits duo rond Georgia Barnes , die stoeien met pop, elektronica en percussie . Ze traden al op als support van Hot Chip , Kate Tempest , wat zeker een mooi referentiekader is, en jawel Katie B , Charlie XcX of Mo zijn artiesten die haar geluid mee ondersteunen . 
Op haar drums met een hoog opgeschroefd cymbaal op z’n Battles en een tweede dame op elektronica kregen we een rits aangename , sfeervolle en meer uptempo songs . Af en toe ging Georgia gejaagd tekeer op haar drums , wat het ritme stuwde , terwijl het tweede lid rustig , koel op de toetsen bezig was . Met songs als “You” , “GMTL”, “Hard lie this” en “Move systems” beweees het duo potentieel in huis te hebben, waarin een 70s disco/wave en electro touch sterk doordrong.

De Nieuw-Zeelandse Aldous Harding opende de avond; tijdens de tour was ze wat ziekjes geworden , maar ze liet zich niet van de kaart brengen . Haar stem probeerde ze op te lappen met een spray ; ze bracht een reeks oude en nieuwe nummers (zoals ze zelf zei) , die haar sing/songwriterstalent onderstreepten . Ze wou er het beste van maken , niet opgeven en speelde , alleen op het podium , een reeks folky songs.  Een innemende gitaarpartij, fingerpicking en haar lichthese, indringende stem , waarmee ze nog diep en hoog kon uithalen, droegen de nummers.
Wat mystiek en kwetsbaarheid schuilde in de sober gehouden songs als “Swell does the skull”, “Beast” en “Elation”. Ze durfde zelfs haar stem in deze fase onder spanning te zetten met Roy Orbison ’s “Crying, die de set besloot . De warme respons deed de jonge dame alvast enorm veel deugd .


Organisatie: Grand Mix, Tourcoing