De Brits klinkende Amerikanen van de Dandy Warhols hebben iets te vieren . Zij zijn al zo’n vijfentwintig jaar bezig. Ze hebben zelfs een nieuwe plaat uit ‘Distortland’ , die drie jaar na ‘This machine’ verschijnt; wat hen in de spotlight brengt en waaraan een tournee gekoppeld wordt . De band is het clubcircuit niet ontgroeid en in Nederland en in ons landje worden ze nog steeds goed ontvangen .

De band van Zia Mccabe en Courtney Taylor-Taylor is er eentje die een hobbelig parcours achter de rug heeft ; een muzikale carrière van ups & downs door het intensieve druggebruik en dito levensstijl . Hun sound ligt er natuurlijk ook wel voor iets tussen . Ze brengen 70s retro psychedelica, die zweeft , popt en rockt . Een ‘dopestory’ ..

Vanavond een goedgevuld Casino , een tevreden publiek dat kon genieten van wel twintig songs die een trouwe fanbase als (jonge) nieuwsgierigen bereikte.
Hun beste werk ligt al in die nineties en beginjaren 2000 met classics “Every day should be a holiday”, “Not if you were the last junkie on earth”,  “Boys better”, “Bohemian like you” en “We used to be friends” . De laatste drie werden vanavond gespeeld en zaten dan ook in het tweede deel van de ruim anderhalf uur durende set. Ze klonken nog even aanstekelijk en zetten het publiek in beweging .
Door de jaren is het materiaal afwisselend als inwisselbaar geworden . Op hun platen zijn er altijd wel een paar leuke nummers. Er is de indruk dat het kwartet er twee gezichten op nahoudt, de aangename , alternatieve psychedelische kant en de commerciële, die enkele sfeervolle , ontspannende popsongs bevat. Daartussenin wat donker romantische ballads. Kortom , die elementen samen zijn het handelsmerk van de Dandy Warhols nu .
De openers “Mohammed”, “Crack cocaine ranger” klonken best lekker in het genre van de geestesverruimende middelen en hadden dat 70s  rauw randje door de pedaaleffects , beheerst ingedrukt en nergens uit de bocht, overstuurd of gestoord. Lichtelijk aangenaam spacey vertier die de groepsnaam alle eer aandoet en ons meteen in de juiste stemming bracht .
”Get off” schudde ons wakker en toonde een gretig spelende rockband .De eerste nieuwkomers, het snedige “Pope Reverend Jim” en het indiepsychedelische “Styggo” konden concurreren . Die “Styggo”  was een ideale met dit verlengd zonnige weekend …net het gevoel dat we het strand verlaten hadden met een onderkoelde cocktail , nagenietend van deze dag . Onderhuids waren er die kenmerkende repetitieve Feelies/Chills gitaarmotiefjes . Jawel dat eerste half uur hadden we een kwartet op z’n best .
Daarna hadden we een rits gewone nummers , niet slecht , niet goed , maar die ondanks het goede spel , onvoldoende raakten. “I love you” en “The last high” waren in deze reeks de beste nummers door de repetitief slepende opbouw en de fijne synthklanken . Die muziek riep op tot de verbeelding , zeker als je de toetseniste als een Bez van Happy Mondays ziet huppelen, dartelen met haar tamboerijn of rond haar keys ... Horny as hell …
De stem van Taylor-Taylor mag dan met de jaren wat zijn aangetast , die doorleefdheid geeft charme aan de nummers .
Met de klanken van het bekende “We used to be friends” , komen we toe aan een even schitterend slotstuk van sterkhouders “Solid , “Godless” en “Boys better” , die omgeven zijn van genietbare zweverige intro’s en outtro’s . Hier konden ze rekenen op een warme respons en zagen we heupwiegede bodies.

The Dandy Warhols waren goed , zondermeer , beetje schizoïde door de lekker wegdromende  onthaastingstunes , niet van deze wereld, om dan te worden wakker geschud in deze dagdagelijkse realiteit door een directer poprockend geluid . De cirkel is rond - The Dandy Warhols hebben na al die jaren hun naam niet gestolen …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-dandy-warhols-08-05-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/happyness-08-05-2016/

Organisatie: De Casino , Sint-Niklaas