Kort na het verschijnen van de plaat , overleed de 69 jarige Bowie , na een slepende ziekte , leverkanker, die hij buiten de publiciteit hield . Het belette niet om nog een belangvol album te maken , met bijhorende aparte prachtclips in al zijn duizelingwekkend oeuvre.
Met regelmaat bracht hij nog platen , de vorige ‘The next day’, van een goede drie jaar terug was nu niet direct een sterke. Maar Bowie is Bowie en van een ongrijpbaar niveau , zo zien we hem althans.
We hebben hier zeven melodieus grillige songs , die een duistere , ambiente industriële klankkleur hebben . Een klankenpalet , mooi uitgediept , waarover zijn stem zweeft en de sax van de NYse jazz muzikant Danny McCaslin doordringt . De songs zijn gekenmerkt van een sferische , dwarrelende ritmiek en met het overlijden zijn ze meer beladen. “Lazarus” en “Blackstar” , de twee langste , intrigeren, zijn erg mooi, slepend en hebben een intense spanning. De laatste twee “Dollar days” , “I can’t give everything away”  zijn gewone luistersongs. Autobiografische zaken zijn onderhuids aanwezig .
Mooi werkstuk , eerbetoon en herinnering.