Pukkelpop 2016 – donderdag 18 augustus 2016 – impressies dag 1

Pukkelpop mag het eindoffensief van de vakantie inluiden. We beleefden een aangename, sterke muzikale dag , behalve de eindspurt, die frustreerde . Popsouldiva Rihanna , de topact van dit jaar , liet op deze uitverkochte dag vijftig minuten op zich wachten en speelde maar een ordinair, fletse set, die niet direct in ons geheugen zal gegrift staan. De jonge meisjesharten sloegen sneller op haar présence en die poptunes, wij besloten dat er meer dan dat de moeite was …

Pukkelpop refresht … Vorig jaar dertig jaar oud … dus kwam er een avondje bij . Ook dit jaar kon de festivalliefhebber zich al opwarmen met Belgisch erfgoed.
De indeling en inkleding werd opgestoft . Een paar tenten erbij , een herschikking en een mooie inkleding van het terrein, met allerhande standjes en kraampjes maken van Pukkelpop opnieuw een belevenis en feest.

En muzikaal? Een overzicht van ons parcours

Mainstage

In de namiddag zagen we een overtuigend Tom Odell, een nieuwe plaat , en daar werd gretig uit geput . Songmateriaal , deel geleest op stem en piano ; de uitgebreide band  rond zich kruiste moeiteloos extravertie met intimiteit . Beetje op z’n Elbows. Zelfs “another love” klonk strakker en feller . Mooi.

Het tempo werd hoog gehouden met de Aussies van Wolfmother rond Andrew Stockdale . Tevreden waren we dat het op het hoofdpodium nog eens ruig , zompig mocht klinken , als in de ‘old days’ van  Pukkelpop. Wolfmother speelde een stevige set 70s retro , vermengd met een gekruide portie psychedelica. Wat een knap “joker & the thief” , “woman” en “victorious”,  van de onlangs verschenen nieuwe cd – Na de AB, dit voorjaar,  Victorie alweer!

De Eagles of Death Metal dragen we een warm hart toe . Hun optreden in de Bataclan deed iedereen opschrikken. Nu wordt dit muzikaal verwerkt door een een rits spannende rock’n’roll songs , met vanouds wat humor en grappige insteeks . Rock’n’roll plezier is en blijft het motto van Jesse, al blijft zo’n traumatische gebeurtenis hangen …

The Last Shadow Puppets , rond Turner – Kane , hadden al een puike , overtuigende set afgewerkt op Werchter , ook hier hadden we een uiterst genietbare set van hun melodieuze Britpop , verweven van orkestratie. PopRock zit de heren in de venen. Kane staat het nauwst bij het publiek en Tuner is alvast minder ingenomen dan bij Arctic Monkeys . En verdomd wat hebben zij een pak goede singles uit , die smaakvol ontvangen werden , maar nog iets te lauw soms voor een supergroep op dit niveau.

Het hoofdstuk Rihanna kwam al deels aan bod … We waren al blij dat ze ‘in Belg-i-um’ was én ‘op Pukkelpop’, andere artiesten kwamen er beschamender van af . De afwisseling van act en muziek kon er nog door , het niveau laten we in het midden . De meisjesharten zullen sneller gebonkt hebben toen ze uiteindelijk  bezig was , wij hebben ze eens gezien en kunnen het in ons archief plaatsen.  We hoorden een  combinatie van “under my umbrella” , “man down”  naar het drieluik “how deep Is your Love”, “where have you been”, “we found love” , en de integere “diamonds” en de feelgood  van “fourfiveseconds”.

Wat hadden we nog meer?
De excentrieke Ezra Furman  opende Pukkelpop voor ons, met een snedig rockend gruizig setje , anders dan dat we van de man gewoon zijn. Geen sing/songwriterpop , mar een heus collectief met een saxofonist maakte de set breed, kleurrijk. “your love keeps me higher” van Jackie Wilson besloot de verrassende set.
Half moon run  bracht subtiliteit en finesse samen. Live krijgt hun stralende  emotionaliteit  een vurig randje . Drive like maria speelde een broeierige rockset . Warhaus , rond Maarten Devoldere , ging met de debuutprijs lopen in een volle Club. Een sensueel prikkelende donkere sound ergens tussen de  kenmerkende sound van Balthazar en Cave . En daar zat Sylvia Kreusch van A soldier’s heart wel voor iets tussen met haar erotiserende danspasjes  . “The good lie” is maar één van de sterkhouders , die op de binnenkort te verschijnen plaat zal te horen zijn.
Een tweede opvallende in de namiddag was Edward Sharpe . Met z’n Magnetic Zeros klonk  hun indie/freefolk  uiterst spannend , inspiratievol en los uit de pols. Een plezierig , ontspannend  setje , die positivisme en een feestgevoel  uitstraalt . Hij betrok een drietal mensen uit het publiek , die zelf iets mochten spelen , zingen of uitspreken.  Op het gevoel af dus en ergens tussen Mumford & Sons , Devandra Banhart en Cocorosie te plaatsen .

Tijd voor ander soort ontspanning .De Ideale Wereld crew is gehuisvest op Pukkelpop , heeft een huisorkest mee, en zorgen voor humoristisch, satirisch vertier in de Wablief stage . De komende dagen zijn ze er ook en ze zijn een ‘must see’ om eventjes het muzikaal parcours los te laten .

De avond valt . Blues Pills  brengt met de jaren meer finesse in hun ruige 70s retro /stoner/hardrock . De solo’s zijn steeds graag meegenomen , maar het materiaal is intenser, opbouwender nu. Een oogverblindende zangeres deed de temperatuur in de Shelter stage stijgen. Binnenkort in de AB!
Strakker klonk Clutch . Een potig setje onder dezelfde noemer , ergens een desertbluesgevoel ademend , gezien blues/country in hun sound is verweven.

Opvallend dat The Kills de Marquee niet vol kregen . Of had het jonge volkje toen al postgevat voor Rihanna?! Het materiaal van het duo  Jamie Hince en de bevallige Allison Mosshart  mag met de jaren minder rauw, doorleefd zijn, live zijn het jonge wolven die hun publiek willen oppeuzelen. De nummers kregen een stevige boost mee. Adrenalinestoten ervaarden we door de twinkelende , hakkende , dwarse ritmes . Zij zullen de Arenberg doen daveren . Wie hier nog z’n stoeltje zal zitten , weet niet wie The Kills zijn …
Even dwars is de mishmash van Battles … Dwars, maar evengoed groovy, dansbaar … Wat dit trio op gitaar/keys , bas en drums verwezenlijkt, is ongelofelijk.  Door de jaren zijn ze nog even creatief , opwindend , kortom , Battles was steengoed!
‘Black is the color’ , inderdaad laat op de avond was dit op zijn plaats door de slepende  donkerte van Neurosis . Al dertig jaar zorgen zij voor een aparte sound , die hier bij ons bands als Amenra en Oathbreaker opleverde . De hypnotiserende , bedwelmende ritmes en de tempowissels dwarrelden over ons heen .
Hard , verbeten fel , compact , strak , dit zijn de woorden die we over hebben voor de diehard van Mastodon. Zonder al te veel poeha ging het kwartet dwars door alles heen .

Letterlijk werden we uitgewuifd door Die Antwoord , één van de verrassingen een paar jaar terug met hun neurotische erotiserende dance , die nog steeds op  ruime belangstelling kan rekenen, ook al was het toen ruim 1h30, toen ze konden beginnen . “pitbull terrier”, “I fink u freaky” , energiek , ze waren het krachtige antwoord op Rihanna - Puike afsluiter!

Uitgebreide reviews volgen

Org: Pukkelpop