Pukkelpop 2016 – vrijdag 19 augustus 2016 – impressies dag 2

Aan de tweede Pukkelpopdag houden we fijne muzikale herinneringen over. Een gemoedelijke start, met rustige, sfeervolle acts, dan meer dynamiek door gevestigde waarden op de Mainstage, Marquee en aangename ontdekkingen op de kleinere stages.

Een overzicht

Op de mainstage hadden we Lukas Graham , die op korte tijd pijlsnel de hoogte is gegaan met “7 years old” . Het jonge publiek smulde van de charismatische zanger , die de invloed van zijn ouders en de verlieservaring van z’n pa deelde met zijn publiek . Melodieuze pop , subtiel uitgewerkt , rockte  live. Een sympathieke band , veel ontblote bovenlijven, die het jonge publiekje op handen draagt , en omgekeerd erg warm werd onthaald . Het optreden werd verhuisd naar het hoofdpodium en niemand zal het zich beklaagd hebben . Heel wat hitpotentieel hoorden we op de leest van Sam Smith , met “mama said” als volgende topper .

The Lumineers hadden eerst af te rekenen met een fikse regenbui . Hun campfire indiefolk kon de samenhorigheid maar bevorderen op dat moment. Trouwens ze zorgen ervoor dat het genre naar een (hoger) popniveau wordt getrokken . Speelplezier ervaarden we, met een knipoog naar CCR’s “have you ever seen the rain” en  “no rain” (Blind melon) ; verder ook een  Dylan als één van de meest gerespecteerde sing/songwriters (“subterrannean homesick blues”). Al meteen vielen een reeks sterke singels als “ophelia”, “cleopatra” en “hey ho” als regendruppels op ons neer. Hun roots werden nooit verloochend en dat maakt hen zo lieflijk, onschuldig , goed .

Meer rock ? Jawel , Noel Gallagher heeft een sterke band achter zich High Flying Birds . Ondanks het feit dat de Oasis songs (“champaign supernova”, “wonderwall” , “don’t look back in anger”)  luidkeels werden meegezongen , heeft hij voldoende eigen overtuigende Britrockende nummers en bewijst hij wat een sterk songschrijver hij wel is . Af en toe kan het vocaal bij gescherpt worden , maar in één adem besluiten we ‘Brit- pop’ rockt !

The Chemical Brothers van de electrowizzards Ed Symons en Tom Rowlands hadden iets te vieren vorig jaar , ze bestonden twintig jaar , hadden nieuw werk en trokken op festivaltour . Vorig jaar op Werchter , dit jaar op Pukkelpop; een greatest hits , verweven met een soort DJset, hoorden we. Tot slot vuurden ze nog enkele classics op ons af . De prachtige projecties en beelden gaven elan aan de bigbeats. “Hey boy , hey girl” is intussen de vaste openingstreffer , de “chemical beats” als vertrouwd geluid , en verder pompten ze een “do it again”  en “go”  in het eerste deel . “Setting sun”, met Noels galmende gitaar zat middenin de set.
Ze hebben opnieuw aansluiting gevonden bij de jongeren , een volle wei ging hier uit zijn dak . Velen verlieten even de Dance hall en andere Boiler toestanden om deze pioniers aan het werk te zien . “Leave home”, “galvanize” , “block rocking beats” maakten van hun party een stomend feestje , die  verder werd gezet met de Nieuwe Lichting Chase & Status .

En verder?
In de vroege namiddag hadden we een drie- ineen, de electropop van Anne-Marie , die al een hit te pakken heeft , “do it right” . Net als onze Billy , moeten we haar talent nog afwachten . Goed , maar nog niet voldoende om te blijven hangen , maar de jonge spring-in-t veld doet haar best . The DMAs zijn opkomend talent uit Australië . Ze worden wel de Aussie-Oasis genoemd . Die invloed is onmiskenbaar , maar reken een Ride in gedoseerde pedaaleffects er ook maar bij . De shoegaze was dus  uiterst beheerst in hun fijngevoelige sound . Tot slot  Hypochristmutreefuzz, een bijna onuitspreekbare bandnaam , met zes op het podium , houden het op tegendraadse en noisy ritmes . “schizophrenic blues” is een van de songs en daarmee is alles gezegd van hun boeiende muziek , die ergens Sonic Youth en Birthday Party samenvoegt .

Een relaxte namiddag ervaarden we met Astronaute , de volgende op de Wablief stage .Net als hun projecties zagen, hoorden we in alle rust de golven van de zee . Een melancholisch Duyster concept , langzame pracht , die deels raakte .
Ook het beloftevolle Zwitsers – Duitse popduo Boy van de bevallige dames Aleska Steiner en Sonja Glass, speelde lichtvoetig werk , die ergens een Haim, Cranberries  en het oude onderschatte  Sundays (remember Harriet wheeler als zangers!) deed opborrelen . 2 drummers gaven wat meer diepte om het deels semi-akoestisch materiaal sterkte te geven . Apero-time dus met Boy , die Robin Proper-Sheppard  van Sophia achter zich hadden als producer.

We zijn niet direct een jazzliefhebber , maar al enkele bands, artiesten weten het te integreren in een popconcept . Jaga Jazzist , Badbadnotgood , Tortoise en ons Taxiwars  en Jeff Neve zijn er zo een paar en zorgen voor een andere, brede invalshoek . Graag voegen we Gogo Penguin in het rijtje toe  . Wat waren we hier onder de indruk van de drie uit Manchester. Vakmanschap en beheersing door volgende instrumenten , drums,  contrabas en vleugelpiano . De sound was cinematografisch en groovy. Ondanks het feit dat ze al een handvol jaar bezig zijn, worden ze pas nu ontdekt .
Mura masa moest last instant cancellen , maar de plaats werd goed ingevuld door Jamie Woon . Het nieuwe materiaal liet een tijdje op zich wachten , maar de donkere trippende dubstepsound , is meer doordrongen van soul , funk, jazz en pop . Een breder klankenpalet , aangename grooves die de nightclubbing overstijgt, de singles “night air” en “sharpness” met soulfulle backing vocals , komt bde songs ten goede .
Eenvoud siert bij het Britse duo Sleaford mods , die het moet hebben van onnavolgbare, verbeten raps en een drumcomputer … op z’n John Lydon’s en The Streets ,  met een dreunende , dansbare, pompende beat. Iets bijzonders , apart . Kon op heel wat belangstelling rekenen.
Jack Garratt doet het op z’n eentje , elektronica , gitaar staat allemaal bij z’n imposante drums . Moeiteloos speelt hij de instrumenten bij elkaar . Als snel liep de Marquee vol voor het multi-talent of zat de regenbui er voor iets tussen ? We hoorden indie , pop , triphop , drum’n’bass .  Hij beschikt dan ook nog over een sterke stem , een meerwaarde .
Andere koek  noteren we van het Canadese Crystal castles , die hun neurotische elektronica deed knallen en een dansbare melodieuze boost gaven . De drilboor gekenmerkte sounds zijn minder heftig , indringend en ontspoord. Ze hebben een nieuwe zangeres , die minder wild tekeer gaat . Haar stem zweeft over de nummers  en af en toe gilt, schreeuwt ze. Een mistig decor en stroboscoops siert . Crystal castles blijft wel een uniek plaatsje innemen , maar tech/house is nu meer en meer doordrongen .
Roisin Murphy heeft haar set aangepast op de festivals . Oude Molokokrakers als “forever more” , opener, en “sing it back” wordt afgewisseld met haar solomateriaal , die met de jaren grilliger . “Overpowered” en de nieuwe “explotation” liggen ook al ver uit elkaar door haar experimenteerdrift. Live worden ze in een dampend , funkende groove ondergedompeld . De kledijwissels , de maskers , de acts , de projecties , het toont aan dat Grace Jones hier in de buurt was …

De avond besloten we met het dromerige , sfeervolle Marble sounds , één van ons best bewaarde geheimen , die de kunst van het songschrijven en de pop goed beheersen . Met zes op het podium. Live krijgen de songs een boost , maar de finesse en fijngevoeligheid blijven . “Leave a light on” … Zeker weten !
Dat lichtje werd al snel gedoofd door de opwindende garagerock’n’roll van The Oh Sees . Twee drummers mepten er synchroon op los , de gitaren klonken  scherp , strak. Een vuil , vunzig,  smerig , vettig , prettig geluid met een bluesy tune!  Heel wat dynamiek van het kwartet zagen we , dansende mensen vooraan en pintjes in ’t rond.
De progressive metal van het Zweedse  Opeth klinkt en is erg creatief . De songs ondergaan verrassende wendingen , tempowissels en zijn hard – zacht; psychedelica , blues, grindcore sijpelen door en vocaal gaan zangpartijen samen met grunts . De nummers worden tot op het bot uitgediept; het is dan ook geen wonder dat je vijftien minuten lang een song letterlijk ondergaat .
Op de tonen verderop van Chase & Status konden we sterke tweede Pukkelpopdag besluiten …

Org : Pukkelpop