De jonge Britse Jake Bugg is al toe aan zijn derde album vóór zijn 22^ste , opvolger van ‘Shangri la’ en het titelloze debuut. We horen een rits innemende, gevoelige, stekelige akoestische en elektrische gitaarsongs , die baden in de Britpopsfeer.  Jake Bugg kenmerkt de typisch brommende Oasis attitude en brengt het popgevoel van die Britpop, rock’n’roll en sing/songwriting samen; het geluid, de melodie, de teksten, het Britse accent en de vocals, het zit er allemaal in.
Vooral het eerste deel van de cd klinkt erg overtuigend “Gimme the love”, “Love , hope & misery” , “The love we’re hoping for” en de huppelende  ritmes van “Put out the fire” . Britpop in z’n diversiteit dus, en soul , blues en country toelaat . Hij laat zijn breekbare kant horen op “All that” en zeker  in de opener “On my own” . Check maar even de tekst “i’m just a poor boy from Nothingham/I had my dreams , but in this world they’re gone/I’m so so lonesome on my own”.
Zijn talent en vakmanschap horen we hier . In het tweede deel zakt de spanning , maar met “Ain’t no rhyme” in die reeks,  krikt hij het niveau terug op .
Tussen de elf songs vinden we zondermeer een handvol pareltjes , maar Bugg had beter nog wat nummers laten rijpen om tot een sterk overtuigend album te komen .