De reden waarom wij naar Gent trokken was die pas verschenen fantastische nieuwe plaat ‘Just Say No To The Psycho Right-Wing Capitalist Fascist Industrial Death Machine’, een bonte mengeling van zinderende noise, vinnige post-punk en geestrijke psychedelica. Dit zou live wel eens vonken kunnen geven.

Helaas, de heren van GNOD, hier voor de gelegenheid tot een trio herleid, hadden er voor gekozen om zich vanavond te beperken tot een elektro-set gevuld met drones, ruis en ultrasonische geluidsgolven. Hier stond geen band maar wel een drone-ensemble op het podium. Hadden wij even pech.
We konden het misschien geweten hebben, GNOD staat er immers voor bekend dat ze onvoorspelbaar zijn, en daar is dus jammer genoeg geen woord van gelogen. Dit was inderdaad onvoorspelbaar, doch ook onuitstaanbaar.
De intentie van GNOD was waarschijnlijk om het publiek geleidelijk aan in een trance te brengen met bedwelmende elektronica. Kan best zijn, maar met de chaotische en ongenietbare prestatie van vanavond lukte dit aan geen kanten. Wat bij het publiek tot een bezwerend effect moest resulteren draaide uit op verbijstering en irritatie.
De drie individuen, die elkaar overigens geen blik gunden, stonden in werkelijkheid dan ook maar wat inspiratieloos aan diverse knoppen te prutsen en haalden hoegenaamd geen verslavende ritmes of intrigerende beats uit hun elektrobakken.
Gevolg, een ongemakkelijke en ongeregelde geluidsbrij die al vrij snel danig op de zenuwen werkte. En dit was niet alleen bij ons het geval, na een half uur van die tergende heibel had al meer dan de helft van het publiek de zaal verlaten. Wij ook trouwens. Geen idee dus hoeveel toeschouwers deze geseling tot het bittere einde hebben uitgezeten, maar we hebben zo een vermoeden dat het er maar een tiental kunnen geweest zijn. De rokersruimte buiten was immers na verloop van tijd dubbel zo druk bevolkt als de concertzaal. De heren hebben tijdens de ganse set ook niet één keer van achter hun rookgordijn opgekeken, het zal dus aardig schrikken geweest zijn toen ze bij het terug aanfloepen van de lichten merkten dat er nog één man en een paardenkop in de zaal aanwezig waren.

We zullen GNOD’s quasi ondraaglijke vertoning dan maar catalogeren als kunst, zeker. Wanneer een zogenaamd artistiek collectief ontoegankelijke bullshit aan een onthutst publiek presenteert, is het begrip ‘kunst’ altijd wel een uitleg waar een organisatie mee wegkomt, zeker wanneer het een genootschap betreft die zichzelf recentelijk tot ‘kunstinstelling’ heeft uitgeroepen. Weet u, het is niet de schuld van de artiest, maar wel van het publiek dat er weer niets van begrepen heeft.
Mensen betalen voor deze rotzooi, daar zou men toch even mogen bij stilstaan. Dat de leden van GNOD de ontembare drift hebben om wat te experimenteren en wat te zitten klooien met allerhande elektronica, dat is hun volste recht. Maar dat doen ze dan beter in hun huiskamerstudio, en niet voor een betalend publiek dat met hoge verwachtingen naar hier gekomen is nadat de band nog maar pas een uitstekend album heeft uitgebracht.

Had de organisatie op voorhand aangekondigd dat GNOD zich hier zou beperken tot een elektro-set in plaats een live optreden, dan hadden wij ons de moeite bespaard om ons te verplaatsen naar een stad waar men tegenwoordig alles in het werk stelt om de automobilisten het leven zuur te maken.
Wij voelden ons serieus bekocht, en wij waren heus niet de enigen.

Organisatie: Vooruit, Gent