Mogwai – Magnifieke sfeerschepping en klanktapijt
Mogwai
Ancienne Belgique
Brussel
2017-10-20
Johan Meurisse

Al meer dan twintig jaar zijn de Schotse postrockers van Mogwai bezig. En net als een Godspeed en Explosions worden ze enorm gerespecteerd . Een dubbelconcert in de AB werd voorzien en het bordje ‘uitverkocht’ kon prijken.
Ze zijn beduidend hier populairder dan in le Nord de la France , waar ze een paar dagen eerder waren; het was stimuleren om een complete Aéronef te hebben . Vernoemenswaardig is dat ze bij elk optreden sleutelen aan de setlist . Een handvol nummers als houvast en de rest pikken ze op van hun al rijkelijk gevulde carrière . Ook voor wie een ticket had voor de twee dagen , was het likkebaarden;  men kon op die manier rekenen op een sterke (back) catalogue van het kwintet . Een goed anderhalf uur lang genoten we van de quasi-instrumentale sound , die kon huiveren en kippenvel bezorgen .

Sinds 2015 is vast lid Cummings er niet meer bij . Een jonge gast heeft de band vervoegd en speelt gretig , cool . En verve slaagt hij in z’n opdracht . Ook de vaste drummer is er voor enkele optredens niet bij , ook hij wordt op overtuigende wijze vervangen door een drumster .  Mogwai heeft een nieuwe plaat uit ‘Every country’s sun’ , terug met hun oude producer Dave Fridmann (van Mercury Rev gekend ) , die ook al instond voor twee succesalbums ‘Come on die young’ en ‘Rock action’ . In de (lang) uitgesponnen , minutieus opgebouwde composities worden intense pracht en kracht samengebracht . Ruimte is er voor vocoder zang en zang van de kleine Stuart Braithwaite .
De explosies zijn met de jaren gedimd , de keys , synths winnen het , maar de aanhoudende (on)draaglijke spanning en sfeer die ze creëren , blijft steeds iets unieks binnen het genre . Natuurlijk komt het nieuwe album in de spotlights en de nummers staan er, naast enkele gevestigde .
Mogwai is reikende hand naar de soundscapes van Sigur Ros , Godspeed , en de psychedelica van Flaming Lips en Mercury Rev .
Intense spanning en extravertie , ze zijn met elkaar verweven . Al meteen worden we er in ondergedompeld met nieuwtjes “20 size”, “Party in the dark” , “Take me somewhere nice” , “Coolverine” en het gekende “I’m jim morrison , i’m dead”.
Een intrigerende dromerige , filmische, zwevende  aanpak door een gelaagd opgetrokken gitaargordijn en een klankkleur van elektronica, keys en percussie . Een ingehouden sfeervol , zacht geluid , dat opbouwt en aanzwelt , verder krachtiger kan klinken en omgeven wordt van gedoseerde pedaaleffects , om dan net niet te exploderen . Je wordt als een pluimpje (vederlicht) meegevoerd naar ongekende oorden.
De fluister- vocodervocals doen hun werk op het uiterst beheerste, gevoelige “Hunted by a freak”. Ook de titelsong van de nieuwe plaat geeft diezelfde emotionaliteit en zeggingskracht. Het tempo werd forser op “Don’t believe the FIFE”, “Remurdered” en afsluiter “Old poisons”, die een schitterende, sterke  finalereeks waren, aanstekelijk door de grooves , de gortdroge drums , de hypnotiserende keys en de opbouwende gitaarmuren. Mogwai versnelde dus in die volgende postrocklaag; ze waren goed op dreef geraakt en haalden alles uit hun kas. Postrock overstijgend!
Het warme onthaal deed deugd en met het sfeervolle “2 rights  made 1 wrong” en het gejaagde , nerveuze , exploderende , apocalyptisch neigende “We’re no here” kwam een eind aan de set.

Mogwai staat na al die jaren nog steeds garant voor boeiend spektakel en muzikaal avontuur. Een magnifieke sfeerschepping en een broeierig uitgewerkt klanktapijt hadden we. De wisselende  stemmingen aan de postrock is en blijft iets ‘Mogwai unieks’ overstijgend …

Neem gerust een kijkje naar de pics van de AB set op 21 oktober 2017
Mogwai
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mogwai-21-10-2017/
Sacred Paws (voorprogramma)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sacred-paws-21-10-2017/

Organisatie: Live Nation