Lieven Tavernier zal wel nog lang herinnerd worden als de songschrijver die bekend werd door zijn sterkste materiaal door anderen te laten uitvoeren. Hij schreef “De Eerste Sneeuw” en “De Fanfare Van Honger En Dorst” voor Jan De Wilde. Nog meer artiesten interpreteerden Taverniers songs: Roland, The Bony King of Nowhere, Gabriel Rios, Stef Kamil Carlens, Thé Lau en Raymond van het Groenewoud.
Sinds enige tijd treedt Lieven Tavernier ook steeds vaker zelf op de voorgrond met eigen werk en vertalingen van Brassens in het Gents en van Nathalie Merchant en Jules De Corte in het Frans.
Voor zijn nieuwe album ‘Verloren In De Tijd’ kreeg hij de hulp van muzikanten als Maarten Flaman van The Antler King, David Geboers (percussie), Philippe Thuriot (Ictus, Catherine Delasalle),Gijs Hollebosch (HT Roberts, Les Gitares Magiques), Klaas Delvaux(White Velvet, An Pierlé), Yves Meersschaert (Derek & The Dirt).
Op zijn nieuwe album toont Tavernier zich opnieuw een uitmuntend songschrijver. Als zanger zal hij misschien de finale van The Voice niet halen, maar hij kent zijn mogelijkheden en beperkingen. De band die hem begeleidt , kleurt mooi rond zijn teksten. “Als Je Niet Naar Me Kijkt” evenaart de funeral blues van de Willard Grant Conspiracy en in het vrolijke “Brunnersdorf” hoor ik vaag een echo van “J.O.S. Days” van The Nits.
Voor liedjesteksten als die van “De Eerste” ontbreekt het aan superlatieven. Het is meer dichten dan zingen. Het is het verhalend vertellen waar jonge bands en artiesten niet meer het geduld of het talent voor hebben. Er zijn ook uitzonderingen als Kobe Sercu en Augustijn, maar die hebben nog een lange weg te gaan voor ze een song als “Eens Breken De Dijken” uit hun pen zullen laten vloeien. “Eerste Lief” is ontroerend, breekbaar en onthullend, maar gaat net niet te ver in het blootgeven van de details. Net geen Guido Belcanto. Mijn persoonlijke favoriet is het ontwapenende “Lucy In Groningen”, met een begeleiding alsof het voor Tom Waits is.
Zo staat ‘Verloren In De Tijd’ vol met parels die we te weinig horen op de radio. Op “Eens Breken De Dijken” en “Vreemdeling” toont Tavernier dat hij geen man van het verleden, maar van het heden is. Hij verraadt wel zijn leeftijd door het vele terugkijken en door het vaak over de dood te hebben. In de herfst van het leven schrijven heel wat artiesten hun beste songs.