Riptunes is een nieuw muzikaal project dat startte bij Luc Dufourmont (Ugly Papas, Idiots, Two Russian Cowboys, …). Een fan stapte naar hem toe en vroeg of die een nummer kon maken voor June, zijn pasgeboren dochtertje. Het kind werd zo goed als doof geboren en de vader wou een gezongen nummer als geboortekaartje. “Ik kan wel iets schrijven voor uw kindje, maar mijn vriend Wouter Spaens heeft altijd wel wat muziek in zijn schuif zitten”, zei Dufourmont. Spaens is eveneens actief in Idiots en speelde al studioalbums in voor Bruce Bherman en Mooneye.
Zonder grootse plannen nam het duo in één dag hun eerste song op en Riptunes was geboren. Met producer Pieterjan Maertens (Tamino, Het Zesde Metaal) werd vervolgens een volledig album opgenomen met cellist Frans Grapperhaus (The Wallace Collection, Broeder Dieleman, Wannes Capelle), pianist Gunter Callewaert (Waar is Ken ?) en drummer Ruben Vanhoutte (Tamino, Faces on TV), die ook deel uitmaken van de liveband. Ook Sarah Devos (Selah Sue, Filip Kowlier) en James de Graef (Loverman, Shht) speelden het album mee in.
Matthew Swanson van Lambchop is fan en zei na een eerste beluistering: “If songwriter Tim Rose were still alive and he took a time machine to meet fellow time traveler Stuart Staples at a dark Belgian bar in the mid 1970’s to hear an obscure chanson singer and discuss heartbreak and former girlfriends over many drinks and cigarettes, I’d imagine the soundtrack to this imaginary movie scene would be capably provided by Riptunes.”

Tot zover het promopraatje. Een album heeft tegenwoordig een mooi verhaal nodig om uit te stijgen boven de grijze massa. En het zou wel eens allemaal waar kunnen zijn, mogen zijn. Het bijzondere is dat dit album over negen dames gaat, maar dat er geen “June” – die de aanleiding was – te bespeuren is. Wat we wel te horen krijgen zijn grote brokken verdriet en soms wat vreugde over de liefde in al zijn vormen en gedaantes aan de hand van negen vrouwennamen. A white man’s blues met eenvoudige begeleiding en heel zuinige arrangementen. Wie Dufourmont’s eerdere werk kent, ziet in deze absurde eenvoud van vorm en tekst misschien een provocatie naar de fans of naar de muziekbusiness en de rest van de maatschappij. Moegestreden of gewoon het geweer van schouder veranderd.
Wat het ook zij, het debuut van Riptunes loopt over van authenticiteit en eerlijke emoties, met die zachte stem als een warm deken tegen de aankomende winterkou. Op een paar nummers lijkt die stem hard op die van Dirk Dhaenens van Derek And The Dirt, op andere momenten denken we eerder aan een jonge Tom Waits, toen die nog niet zo hard bromde, of aan Pat Fish van The Jazz Butcher.

Ik hoop dat deze Riptunes mag uitdijen naar een volgend album, al moeten daarom niet noodzakelijk nog meer vrouwenharten gebroken worden, en met misschien een paar murderballads of een paar duetten waarin de vrouwen weerwerk mogen bieden.