Villagers - Conchúr en Conor benaderen de perfectie
Jasper Vanassche

Om klokslag 20u begint support act Conchúr White aan een half uurtje intieme muziek. De Noord-Ier bracht tijdens de lockdown van 2020 voor het eerst solomateriaal uit. Na de EP ‘Bikine Crops’ volgde recent ook ‘Dreamers’; hopelijk is dit een voorbode voor meer. Want Conchúr – spreek uit als Conner – overtuigt als voorprogramma. Net als zijn leermeester Conor J. O'Brien levert hij zorgvuldig uitgesponnen nummers vol clevere, satirische teksten. Voeg daar een uiterst breekbare stem bij en u weet waarom ik zo vol lof ben over deze jonge knaap.

Zijn moeder blijft hem maar vragen om foto’s te sturen van zijn toer, en hij wil maar al te graag een foto van hem in het wondermooie NTGent, maar hij heeft zelf geen goeie. Ondergetekende kan helaas geen hulp bieden met zijn derderangsgsm… Dan maar focussen op de muziek. Een geslaagde cover van de ‘True Detective’ soundtrack en het aanstekelijke “Vocation Vacation” vormen een knap slotakkoord. De zaal is alvast opgewarmd voor het hoofdgerecht.
Dat is Villagers, de indiefolk-band uit Malahide (Ierland) die tegenwoordig als duo rondtoert en hun hits in een ietwat rustiger jasje stopt. Openen doen ze met “Twenty-Seven Strangers”, het mooiste en meest relatable verhaal over een busrit ooit. “The bus was late”, het klinkt maar al te bekend in de oren van pendelaars, gelukkig was iedereen vanavond op tijd om dit topconcert van begin tot eind mee te pikken. Helaas is dit het enige nummer vanop debuutplaat ‘Becoming A Jackal’ dat we te horen krijgen.
Toch zal ook de rest van de set smaken. “Hot Scary Summer” en “Courage” nemen ons terug mee in de tijd naar 2015, het jaar waarin ‘Darling Arithmetic’ gereleased werd. Ook de tweede worp ‘{Awayland}’ – uit 2013 – komt kort aan bod met het hitje “Nothing Arrived”. “I guess I was busy”, prevelt de engelenstem van frontman Conor J. O'Brien – spreek ook uit als Conner. Deze muziek werkt net tegenovergesteld: onthaastend, dromerig, bijna magisch. Conor is de spilfiguur, maar ook de toetsenist verdient een eervolle vermelding.
Op “Soul Serene” brengt die plots een sax naar boven en breit hij een jazzy einde aan de song. Conor antwoordt gevat door zijn trompet vast te nemen, een stukje improvisatie dat het publiek duidelijk kan appreciëren. Erna volgt een naadloze overgang naar “Momentarily”, een sterk nummer vanop de laatste plaat ‘Fever Dreams’. Die werd internationaal nogal lauwtjes onthaald, maar live komen de liedjes veel beter tot hun recht. Bij “Everything I Am Is Yours” krijg ik plots het gevoel dat ik het album nu pas echt ‘snap’.
Ook “Song In Seven” is heel leuk, een jazzy nummer over de warme Noordzee. De scherpe teksten komen ook terug op “Occupy Your Mind”, en afsluiten doen de heren met het uptempo “Trick Of The Light”. Bij de bisnummers komt Conor helemaal onder stoom. Hij draagt “Dawning On Me” op aan de andere Conchúr en heeft ook een boodschap voor het publiek: “Als je de lyrics kent, zing ze liever niet mee… Ik heb dit al geprobeerd, het werkt niet!”.
Met het nieuwe, kalmere “So Simpatico” zorgt Villagers zelf voor een stijlbreuk na de zorgvuldige opbouw richting de meer levendigere nummers. “The First Day” is dan wel weer een waardige afsluiter.

Een sterke performance dus, bij momenten zelfs briljant te noemen en de perfectie nabij. Villagers levert keer op keer maatwerk af, ik kijk alvast uit naar hun volgende doortocht in ons land.

Organisatie: Democrazy, Gent (ism NTG, Gent)