Editors - Een vlammetje op waakstand
Vincent Govaert

De Europese tour in allerlei zalen , met kleinere capaciteiten weliswaar, eindigt in Editors’ tweede thuisland België. In een niet uitverkocht Vorst Nationaal siert het driedimensionale ‘E-logo’ en een veelbelovende show staat ons te wachten. Maar vanavond liep het iets anders en zagen we een band die pruttelde en pas echt kon ontvlammen op het eind. Een vlammetje op waakstand dus!

De set start met “Heart Attack”, een mooie woordspeling voor de ons nauw aan het hart liggende Editors. We zijn vertrokken voor 23 nummers en 2 uur leuke muziek … Maar …jammer genoeg is de klank hier niet optimaal, misschien een oververmoeide klankman door het lange touren, of is het de soundcheck die amper of niet gebeurd is … who knows …
‘Bonsoir how is it going?’, een goed begin als contact, maar … verder is Tom echt niet veel van zeg. Het publiek hecht belang aan het contact en her en der hoorde ik gemopper hieromtrent.
“Strawberry Lemonade” volgt met een povere ‘thank you very much’ erna, verder horen we Tom Smith praktisch niet meer; ook zien we de band en hem in momenten onvoldoende door het mist/rookgordijn over het podium. Een scherm kon soelaas bieden.
“Bones” weet het publiek alvast op te zwepen. Ik merk op dat Tom gitaar speelt als een Gabriel Rios, kort opgetrokken en hoog boven het middel. Hij komt in vorm, zijn silhouet beweegt mooi maar de jaren dat Tom letterlijk bezweet op zijn piano stond zijn precies voorbij. “Karma Climb” is er eentje dat inzet met stemvervorming, het klinkt overtuigend en het ziet er goed uit met die rood-paarse lampen. “Picturesque” moet de motor draaiende houden , want na dit handvol nummers valt het op dat de band niet op z’n sterkst staat te spelen en een vermoeide, gelaten indruk nalaat . Het publiek zit wat op z’n honger qua dynamiek en uitstraling van de band.
“In this light and on this evening” is een prachtig nummer; de blauwe streepjes flitsen mooi door de mist. Er wordt enthousiaster gereageerd. “Sugar” volgt, de band komt op dreef en het publiek begint er van te smullen .
Ergens in 2013 was het Smith die zei: "I've talked for a long time about my love of American bands like R.E.M. and Arcade Fire, and that's the type of sound our new songs are going towards. They're more straightforward than our last album." Ik ben niet akkoord met deze zinsnede, want o.m. R.E.M. is van een heel andere orde, een ander level. Tevens worden ze soms in het rijtje gezet van Joy Division, Depeche Mode of the Prodigy, echter die vergelijking is ook ver te zoeken.
We kabbelen intussen verder en met songs als “Magazines”, “All Sparks”, “Vibe” glijden we naar een eerste hoogtepunt met “The Racing Rats”. “Frankenstein” en “All the Kings & Blood” houden het intense tempo aan, net als hun hit “ Smokers Outside The Hospital Doors”; ook het akoestisch gespeelde “Nothing” brengt sfeer. Deze nummers volgen elkaar op , spijtig zonder enige interactie. Ik hoor mensen denken, ‘hey, zeg toch iets, maar ja … Het komt me op tijdens dit tijdstip van de set dat Editors op een festival nu beter wat eerder geprogrammeerd worden.
Ondertussen zijn we met “Kiss” op enkele nummers van de encores. De beleving blijft dus eerder wat zoek, een vlammetje op waakstand, en er zijn al mensen die de zaal verlaten … de magie van weleer, o.m. van de Warmste Week van StuBru, lijkt op die manier meer en meer verloren te gaan. Ook het snedige “Strange intimacy”  brengt niet de verwachte ommekeer, enkele mensen springen , hotsen en dansen … Het opkikkertje bleef dus uit …
Ik hoorde nog van iemand dat ze nochtans een zalige set hadden gespeeld in Krakau.
In de bis start Tom solo op piano, “No sound but the wind”, en dit enkel voor ons landje; in hun Europese tour hebben ze dit nummer zo goed als nergens gespeeld. Zou Jason Callewaert hier voor iets tussen zitten (ohja, zou hij hier zijn ?)
“An end has a start” , “Munich” en “Papillion” volgden , dat zijn nu net songs die de zaal in vuur en vlam zetten … ‘Thank you’ zegt Tom zowaar en ‘Thank you for coming, we love you’. Op die manier weet hij ons te omhelzen …

Editors was bij dit optreden minder bij de leest, eigenlijk zouden een paar nummers minder volstaan, maar hoedanook het zijn topmuzikanten, die een sterke, warme frontman hebben, die met zijn heerlijke moves op z’n Oscar and the Wolf’s het publiek overtuigt.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Vincent Dufrane
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4452-editors-26-10-22.html

Organisatie: Live Nation