The Darkness - A Trip Down Memory Lane

Twintig jaar geleden braken de broertjes Justin en Dan Hawkins uit Lowestoft (een zielloos kustdorpje in het Noordoosten van het Verenigd Koninkrijk) tot hun eigen verbazing door in Europa en ver daarbuiten. The Darkness was plots hot. Monsterhit “I Believe In A Thing Called Love” weerklonk meermaals per dag in ieder radiostation, en de band won maar liefst drie Brit Awards, waaronder die voor beste album – ook de 4x Platinum voor deze cd mogen we niet vergeten. Het ging snel en hard, maar na het commerciële succes van debuutplaat ‘Permission To Land’ en de verdienstelijke opvolger ‘One Way Ticket to Hell... And Back’, volgde het verval.

Na een korte break-up kwam Justin er echter terug bij, en dat zullen we ook in België geweten hebben. De huidige toer speelt de nostalgische kaart volledig uit, en met Frankie Poullain (in een prachtig kleurrijk pak) op bas en Rufus Tiger Taylor op drums, stond de originele bezetting klaar om een spetterende show af te leveren. Glitter & glammer troef. Onder ABBA’s “Arrival” huppelen de heren het podium van de Ancienne Belgique op, en met “Black Shuck” wordt de toon meteen gezet. De opener heeft werkelijk alles: een zalige gitaarriff, een catchy refrein, en meerdere momenten waarop het publiek luidkeels kan meezingen.
Dit smaakt naar meer. Justin kondigt aan dat ze alle nummers vanop hun doorbraakalbum zullen spelen (inclusief bonustracks!). Teveel van hetzelfde? Ach, tijdens “Get Your Hands Off My Woman” en “Growing on Me” stoort niemand zich hieraan. Er is weliswaar iets meer geroezemoes tijdens de onbekendere nummers als “The Best of Me” en “Makin' Out”. Ook ik vraag me plots af of The Darkness het oprecht meent met hun vaak over-the-top lyrics, of ze een gewoon volledig opgaan in het eighties glam-rock imago dat voor zichzelf creëerden.
Ik vermoed het tweede. Tijdens “Givin' Up” en “Love Is Only a Feeling” wordt nadrukkelijk interactie met de zaal gezocht… en gevonden! Justins bindteksten zijn vaak grappig en soms lichtjes ongepast in dit post-metoo tijdperk, maar op de één of andere manier komt hij ermee weg. Op “Curse of the Tollund Man” wordt het publiek opnieuw bespeeld (“In Italië waren ze enthousiaster, hell, zelfs in Zwitserland waren ze luider”) en wordt er ook in eigen inborst gekeken (“Dit zou onze Bohemian Rhapsody moeten geweest zijn, valt dat even tegen zeg”).
Kan het Freddie Mercury-gehalte van den Justin nog hoger, vraag ik me af? Jawel hoor, tijdens “Stuck in a Rut” haalt hij alles uit de kast: een handenstand, en een nog hogere gil dan de kreten die we van hem gewoon zijn! Wat verder volgt het enige lied van de set-list dat niet op ‘Permission to Land’ staat: een metal-cover van Radiohead’s Street Spirit (Fade Out), met in één ruk een overgang naar “Holding My Own”. Gedurfd, maar geslaagd.
Al dansend en springend gaan ronden we af met “Friday Night” en “I Believe in a Thing Called Love”. Vliegensvlug scheren de heren weg, om enkele minuten later allen in badjes terug te keren! Als toetje krijgen we nog “I Love You 5 Times” (met enkele voorzichtige woordjes in het Frans) en de klassieke afsluiter “Love on the Rocks With No Ice”.

Hard en goed eindigen, zo is de cirkel helemaal rond. De gitaar in de nek of onder het linkerbeen, met ondertussen louter nog een onderbroek aan, Justin is helemaal in zijn element. Met een vette Led Zeppelin-riff middenin de 5-minuten lange gitaarsolo doet Justin doet de AB nog een laatste maal ontploffen. Ik keek omhoog en zag dat het dak er nog net opstond, maar het scheelde niet veel.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
The Darkness
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5629-the-darkness-22-11-2023.html

Desiree Mishoe
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5628-desiree-mishoe-22-11-2023.html

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel