Madou - Vera Coomans, Wiet Van de Leest en Thomas Devos - Intiem en hartverwarmend
Madou - Vera Coomans, Wiet Van de Leest en Thomas Devos

De Lysterscheure in Leke is wellicht de meest idyllische concertplek die ik ken en met Vera Coomans wisten ze daar nu een heel grote dame te strikken.
In de tweede helft van de jaren '70 maakte Vera Coomans deel uit van de legendarische folkgroep Rum, meteen ook de start van haar eeuwige samenwerking met Wiet Van de Leest. Samen met hem stampte ze in 1980 Madou uit de grond en twee jaar later verschijnt hun eerste en enige plaat. Ondanks de zeker niet onsuccesvolle singles "Witte nachten" en "Niets is voor altijd" bleek de hybride folk van Madou haar tijd te ver vooruit te zijn en werd de groep al snel ontbonden. Omstreeks 2000 kent de folk een heropleving en wordt dat titelloze debuut plots een fel gezochte plaat. Het levert Madou alsnog een cultstatus op en in 2021 komt er onder impuls van Thomas Devos en Louis Van de Leest (de zonen van Vera en Wiet) zowaar een tweede plaat, ‘Is er iets?’.
Door die hernieuwde belangstelling voor Madou zou men haast vergeten dat Vera Coomans ook vier platen onder haar eigen naam uitbracht waarvan de eerste, ‘Sad Eyes’ uit 1996, me erg nauw aan het hart ligt. Ergens had ik gehoopt ook uit die plaat iets te horen maar daar was geen plaats voor. Dit was duidelijk Madou in een trio bezetting, zonder toetsenist Louis Van de Leest, drummer Mattijs Vanderleen en saxofonist Marc De Maeseneer.
Een flinke aderlating hoor ik je denken, maar ook in deze afgeslankte bezetting wist Madou moeiteloos te imponeren. Daar zorgde in de eerste plaats die uit duizenden herkenbare stem, waarop ondanks haar 75 lentes geen spatje sleet zat, voor. Daarbij volstonden de gitaar van Thomas Devos (Rumplestitchkin, Tommygun) en de viool en piano van Wiet Van de Leest ruimschoots als begeleiding. Die rudimentaire versie van Madou paste trouwens uitstekend in dit antieke kader.
Het gezelschap opende de avond met een trits nummers uit die tweede plaat, ‘Is er iets?’ waarna al snel "Witte nachten" volgde.
Een ontspannen Vera Coomans, voortdurend met een kamerbrede glimlach op het gelaat, genoot er zichtbaar met volle teugen van. Naast het gekende werk passeerden ook enkele nieuwe nummers de revue, die het beste laten verhopen voor de binnenkort te verschijnen nieuwe EP.
Tussendoor hoorden we nog twee mij onbekende Duitse liederen terwijl er ook nog een song van Rum van onder het stof werd gehaald: "Vannacht", een als kermis deuntje vermomde murder ballad. Net voor de pauze bleek het moment gekomen om Wiet Van de Leest in de spotlight te zetten. Met een wervelende instrumental op viool zorgde hij wellicht voor het luidste applaus van de avond. De man is hier duidelijk nog niet vergeten.
Meteen na de pauze kreeg ook Thomas Devos de kans om een eigen nummer te brengen waarna Vera Coomans het roer definitief overnam. "Niets is voor altijd", dat terecht uitgroeide tot een regelrechte klassieker, vormde het slotakkoord van een intieme en hartverwarmende set waarin Vera Coomans bewees nog lang niet uitgezongen te zijn.
Bij gebrek aan een backstage volgde de obligate toegift stante pede en konden we met "Koude voeten" huiswaarts trekken.

Op 27 juni speelt Madou in aangepaste bezetting ook nog op de Blankaartsessies in Woumen.

Organisatie: De Lysterscheure, Leke